Hiçliğimin Buzul Evreleri

Kendimi en çok ben yaralıyordum, öyle böyle değil ama derininden.Çok kan akıyordu.Bedenimden sızan kırmızı renkli madde beni uyuşturması, acizleştirmesi gerekirken güçlendiriyordu.Kırıldıkça keskin nefretim sivrileşiyor daha çok batmaya başlıyordu.Can yakmak istiyordum, hissizleşerek etrafa içimde biriken kötülüğü kusmak.Denedim, çoğu kez başarmanın kıyısından döndüm.Yine deneyeceğim, yapacağım da..Fakat kimseyi kendimi deşebileceğim kadar çok deşemeyeceğim.Ölümsüzüm, bedenimi lime lime edeceğim ama suratımdaki o hiçliği yok edemeyeceğim.En çok buna üzülüyorum.Ben, her gün onlarca kez öldürüp yüzlerce kez tekrar doğumuna şahit olduğum bir düşmana sahibim; kendime.