İhtiyacımın Bile İhtiyacı Kalmadı Sana

Sana dair umutlarımı nazikçe bırakıp hayata, bir hayata sen olmadan nasıl devam edilir hikayeme başlamak adıyla adımımı atıyorum. Fark ettim, o çok sevdiğim gözlerin aşkın bensizlik hallerini arar da dururmuş; sonra ilk fırsatta konduğu dalın budanmış buram buram yokluğum kokan gizlerinde sığınak olurmuş. Sana gelmek benden gidip kendimi bir daha bende bulamamak riskini göze almak demekti. Risklerimden de aldım seni, koydum bavulumun genç kızlık hatıralarına; kapattım, ağırlaştım, affettim seni her şey için, bağışlamaktan başka yolu olmaz kalpte biten bir aşkın.

Doğacak olan çocuğuna yıllarımın sensiz hasretlerle dolu hecelerini gönderiyorum. Ne adamlar sevdim ben, ne adamlar vardı kalbime dokunup aşkından bir ısırık bile bana kaldırmayan... çocukları oldu onların da aşktan doğma; kimisi eşinin gözlerine aşkla bakınca ben utancımda öldürdüm hayranlığımı, kimisi bebeğinin parmağını tutunca ben anaç yalnızlığımda soğuttum çocukça duygularımı. Şimdi senden de gidiyorum boyumun ölçüsünü alıp da. Doğacak olan çocuğuna sensiz yapamam dediğim acı dolu günlerimin çocukça hıçkırıklarını gönderiyorum. Ağlamak bana yaraşmadı, o bebekliğini unutmasın.

Yine ben gelmiştim oysaki sana, unuttuğun, aramadığın, özlemediğin ve çökük hayallerimin beyaz saçlarına gelin duvağını layık görmediğin... seni de kaybettik genç kızlığımın hayal yıldızı; kayıp gittin heyecan gülüşlerimin arasından, çaresizce beni gökyüzün sandılar. Ben hep senin yüzünden kendi sıcaklığını unutan bir güneştim aslında. Başkalarında ısınmayı nasibi sanan... Sana dair söyleyemediğim her aşk günahımı bırakıyorum sevaplarıma, bir de bana kalmaz olan iyi niyetlerini... lazım değil onlar artık bana. Yalnızlığımda emeği geçen birçok yalnız adam sevdim zamanında; artık seni de bırakıyorum onların gerçek hayatlarına. Çocukları var, çocukluğumu paket yapıp döner sanarak ayranın yanında bana tok gerçekler ısmarlayan... Senin de çocuğun olacak, belki bir gün benim de bana sevgi gelen bir adamın koynunda... kısmet ayıran bir yol hayatları birbirine uymayan insanları; kısmetin imtihan tarafı düşer ve parçalanırsak tamamlarım kendimi bil ki ihtiyacımın bile ihtiyacı kalmadı artık sana...