karanlık

Durun diyorum içimdeki seslere durmuyorlar onlar bile isyan eder oldu bana ,beni bu karanlıktan çıkaracak bir el arıyorum bulamıyorum içimdeki çoçuğu durduramıyorum hapsedemiyorum karanlıklara... sonra biri ışığı açıyor gözlerim kamasıyor göremiyorum aydınlığı kapanıyor o ışık ,böyle yasamaya mahkumum belkide... her gün ruhumu temizlemeye çalısıyorum o kadar kirli ki temizlenmiyor.. bu kirli ruhumun son sigarası olsun diyorum ama hep aynı noktada ruhumun kıvrandığı yerde buluyorum kendimi ve o girdaptan çıkamıyorum yanlızlığı dibine kadar yasıyorum vakit geçmek bilmiyor karanlıklar ülkesinde... ruhumu belkide artık rahat bırakmalıyım sessizliğe gömmeliyim kendimi içimdeki çoçuğu öldürmeliyim rahat etmek için...

okuduğunuz için tesekkür ederim...