Kendime Yazdığım Mektuplar -7

Geçmişe nice prangalar bağlamışım, kurtulamadığımdan mıdır, kurtulmak istemediğimden mi bilmiyorum ama her biri ayrı bir hatıra ayrı bir güzellik.. Enteresandır, şehrin her bir köşesi bir başka anı. Her bir köşesi bir başka çıkmaz. Çıkmaz mı yoksa ben mi çıkmak istemiyorum. Bir sürü paradoks bir sürü dilemma. Gençliğim sürülmüş her bir kaldırım taşında ve nice bilinmedik melankolik sevdalıların gözyaşları düşmüş kaldırım taşlarına. Galiba Üstad bu gözyaşlarını görerek şiir dizmiş İstanbul kaldırımlarına. Sanki gözlerimi kapatsam ezbere gezeceğim bütün sokakları. Muammaları. Tutup Üsküdar sabahlarından Süleymaniye akşamlarına, oradan verip elini Çamlıca ayazlarına şehri yeniden keşfedeceğim. Acı olan mıdır yoksa takdiri ilahi mi bilemem ama hala tek sahibiyim bu diyarin. Ne ben paylaşabiliyorum bu yalnızlığı, ne Şehr-i Stanbul paylaşıyor beni. Olsun ne diyelim. Biz bize yeteriz..