Keşkelere Geçerken

Hayatı anlamaya başladığında 'neden ?' diye sormaları bırakabiliyor insan ama 'keşke'leri bitiremiyor. Güzel olan her şeyi elde etmek zor bu dünyada, emek istiyor ama yıkmak ve bitirmekte bu kadar kolay olmasaydı keşke.

Bir günde solan aşklar ve toprak olan hayatlar, geride kapıyı çalmadan gelen davetsiz mutsuzluklar bırakıyor insanın hayatına. En kötüsü de, bu mutsuzluklardan bazılarının çok uzun sürmesi ve kaybolan yıllar kavramına neden olmaları.

Peki mutlu olan insanların sırrı ne? Hayatı yağmur sonrası toprak kokusu kıvamında yaşayan kişilerin formülü? Birileri sürekli tozpembe yağmurlar da ıslanırken, biz niye arada bir esen mutluluk esintilerine çarpılıyoruz? O esintilerin de huzurunu bittiğinde fark edip 'neden bu kadar kısa sürdü ?' diye soruyor kendimize ve aramaya başlıyoruz.

Bazen bu aramalar o kadar uzun sürüyor ki, durup baktığımızda çocukluğumuz çok eskilerde kalmış oluyor. İşte o zaman 'neden?'lerin yerini 'keşke'ler almaya başlıyor. Keşke aynı hataları bir kez daha yapabilme şansımız olsaydı. Keşke bir kez daha tozlu kaldırımlarda koşan, leblebi yutup saklambaç oynayan, düşüp anne diye ağlayan çocuk olabilseydik.