Korkuyorum...

Her gün bir sürü olay oluyor aslında. Küçük önemsiz şeyler ama bence önemli şeyler. Düşünme diyorum içimden düşünmüyorum aslında ama bazende çok takıyorum. Düşünüyorum, üzülüyorum, gereksiz yere kendime acı çektiriyorum. Neden neden yapıyorum bunu? Bir sebebi olmalı öyle değil mi? Ama ben o sebebi bulamıyorum içimde. Yanımda olduklarını düşündüklerime soruyorum onlarda kendin bulacaksın doğru yolu diyorlar. Allah kahretsin bulamıyorum. İşin içinden çıkamıyorum. Çok korkuyorum. Yalnızlıktan, yalnız yaşamaktan, yalnız ölmekten... Ama ben doğru yolu bulamazsam bir ömür boyu yalnızlığa mahkumum. Korkuyorum Allahım çok korkuyorum. Her gece dualarımda sana yalvarıyorum. Yardım et Allahım!!! Bir sen varsın her ne olursa olsun beni yalnız bırakmayacak olan. Ben insanları çok seviyorum. Gereğinden çok, hak ettiğinden çok seviyorum. Sonra en basit bir olayda kırılıyorum. Neden bu kadar değer veriyorum? Halbuki kimse bana değer vermiyor. Beni önemsemiyor. Ben önemsiyorum da ne oluyor? Gereksiz yere kendime zarar veriyorum. En olmayacak şeyleri kafama takıyorum, kuruyorum. Kendimi sıradanlaştırıyorum. Ve hayatta en çok değer verdiğim, bir tanem dediğim, rüyalarımı süsleyen insanın bana yaptıkları... Gereksiz inatlarını, kişisel kıskançlıklarını düşündükçe onu ne kadar yanlış tanıdığımı anladım. Halbuki o hiçte dışarıdan gözüktüğü gibi bir insan değilmiş. Herkesi kandırıyor ama ben artık fark ettim. Onun nasıl biri olduğunu... Ve inanıyorum ki bu aldığım karar hayatımda aldığım en doğru karar olmuştur. Ama biliyorum hala içimde seviyorum onu bir türlü söküp atamıyorum tamamen. Gördüklerime, yaşadıklarıma rağmen hala seviyorum. İşte ben bu kadar bağlanmaktan dolayı kaybediyorum