Küçük Bir Öyküydü Bu

Küçük bir öyküydü bu, küçük bir aşk, küçük bir yürek... İlk kez karşılaştıklarında okul üniformaları vardı üstlerinde...Kız daha çocuk denecek yaştaydı.Erkekse erkekliğe ilk adımlarını atmaya başlamıştı.Ama bebek gibiydi henüz..Kızın gözleri sadece birkaç saniye takılı kaldı erkeğin üzerinde.Erkeğin gözleri ise kızı göremeyecek kadar başkasıyla doluydu.Erkeğin kolunda başka bir kız vardı.Kızın kollarıysa bomboş kalıvermişti erkeği görünce.Kız hep okul dönüşleri izledi çocuğu uzaktan, hep kendini yanındakinin yerine koydu, onun yerinde olmayı hayal etti.Bir kez olsun erkeğe dokunabilmeyi, nefesini hissedebilmeyi,bir kez olsun kokusunu duyabilmeyi düşledi...Küçüktü ama imkansız olduğunu anlayabilecek kadar büyümüştü yüreği onu görünce..Bilinmeyen bir ülkenin bilinmeyen bir şehrinde bilinmeyen bir köşede gel , beni bul diyen ulaşılmaz bir hazineydi kız için. Zaman hiç geçmediği kadar çabuk geçti her ikisi içinde...Erkek yıllarca kızdan habersiz bir aşk yaşadı, kızında aşkları oldu ama o okul üniformalı ,dünyayı ışıtır gibi gülen erkeği hep aklının bir köşesinde sakladı.Hep imkansız olduğunu hatırlattı kendine ve imkansızın peşinden koşmanın anlamsızlığını anlattı durdu yüreğine... Bir gün hiç beklemediği bir anda , hiç beklemediği bir yerde , hiç beklemediği bir şekilde çıktı karşısına erkek.Evet yine o gülüş vardı dudağının kenarında kalbini ışıttı kızın.Kız büyümüştü, erkek de , yürekleri de , hayalleri de büyümüştü... Kız bu kez imkansıza yaklaşmaya başladı adım adım..O artık bir genç kızdı ve biliyordu adımlarını daha emin atması gerektiğini , yüreğinde hayal kırıklığına yer vermek istemiyordu.Aslında yüreği deli gibi istiyordu erkeği...Ve onunla gelecek her şeye razı gibiydi. Bir sabah imkansızını telefonun diğer tarafında buldu..İşte tanrı sonunda erkeği armağan etmişti kıza.Bunca bekleyişin bir ödülü olmalıydı tabii...Ve erkek kızın oldu seneler sonra.yaşama sevinci oldu, umut oldu, kaçış oldu, ödül oldu, sevda oldu kıza...Kız da ONUN oldu... Ama kızın aşkı yetemedi bu sevdaya...Erkeğin aklı ve yüreği kabul etmedi daha fazlasını...Yıllarca beklendiği yerde barınamadı...Hiçbir zaman vermeye yanaşmadığı sevdasını da toplayıp , çekip gitti... Geriye tozlu anılar kaldı kızın elinde, akıtmaya kıyamadığı gözyaşları kaldı ..Yıllarca duymayı düşlediği kokusu kaldı nefesinde, dokunmaya kıyamadığı teni ve yaraları kaldı hayallerinde , söylemeye doyamadığı sevgi sözcükleri birikti dilinde...Beklenen gelmiş ve gitmişti, bekleyen beklemiş ve yitmişti işte.Kızın kalbi artık gidende değil...Okul çıkışı etrafa gülücükler dağıtan , gülüşüyle dünyayı ışıtan küçük çocukta...