Küçük Bir Umut

Hadi anlat bana neden bu kadar çaresiz kaldığımı! Seni sevmemem için nedenler uydur bana. Neden kokunu ezberlememem gerektiğini, Neden seni doya doya seyredemediğimi anlat... Anlat ki dünyayı senden ibaret bilmeyim. İkna et beni dünyamın senden ibaret olmadığına...

İkna et ki tekrar yaşamayı deneyim... Nefeslerim sakinleşmek adına olmasın?!?

Bana ne yapmam gerektiğini anlat. Unutmalı mıyım sence, düşlediğim saniyeleri?

Peki ya ellerini? Unutmam mı gerek?
Henüz tatmadan tenini, vazgeçmem mi gerek? Sonsuzluğu reddetmek olmaz mı bu yaptığım?Yaşadığım cenneti terketmek olmaz mı?

Hadi anlat öyleyse... Sessizliklerinde yükselen çığlıklarından bahseden yazarların, aslında neleri anlatmak istediğini anlat bana. Hiç duymamışken o çığlıkları kendi içinde, neye benzeyebileceklerini düşün,hisset... Benzet hadi bende ki bu duygu yoğunluğunu. Bu hezeyanı! İçim içime sığmazken nerelere sığabileceğimden bahset...

Yıllardır ellerim titrememişti böylesine... Göğüs kafesim daralmamıştı. Öleceğim zannettiğimde böyle tutunmaya çalışmamıştım hayata.. Oysa ben aşıktım hep. Aşk sandıklarıma sıkı sıkıya bağlıydım. Her açtığımda bir sandık aşk vardı biriktirdiğim...

Şimdi bunları ne yapacağımı anlat.Öğret bana...

Neden titriyor ki ellerim? Neden döndüm tekrar çocukluğuma? Nasıl hissedebiliyorum tekrar yaşamı,yaşamayı?

Hadi bana birşeylerden bahset...

Bana baktığın zamanları anlatmakla başla mesela... Gözlerimi kaçırışımdan bahset... Utandığım, bakamadığım bakışlarımı anlat. Yöneltemediğim dokunuşlarımı! Hissettim oysa... Parmak aralarımda parmaklarını, parmak uçlarımda saçlarını...

Anlat bana hadi... Ya yok olsun artık içimde, adını haykıran tüm hücrelerim; ya da hücresel saadetten çıksın artık sevinçlerim. Gün ışığı görsün seninle kaplı her yanım...İnsanlığım... Adımlarım... Bilinenden öteye taşınabilsin umutlarım...
Bileyim ki yanımdasın... Eksilişlerim olmayacak artık. Hadi,daha fazla yükselmesin surlarım... Kapatmasın kişiliğimi. Daha fazla içime kapanmayım artık. Daha yükseklere sığınmayım... Acı vermesin durup dururken, küçücük benliğime, son bulsun kayboluşlarım...

Yapma böyle... Susma... Hisset... Ben yapabiliyorsam bunları sen ne yapamazsın ki?!?

Sen sevilensin...

Bunca insan içinde farkedilensin. Bunca duygu arasında "Eş" seçilensin damarlarımda ki yalnızlığıma. Dinlenensin hiç konuşmasanda... Anlat sen... Hiç susmadan, hiç konuşmadan... Hiç dokunmadan! Hissederim ben seni. Ruh'a mesafe mi yaratılmış sanki!?

Hadi başla artık...

Kısa da olsa hayat,"Son" a kadar dinlerim ben seni...

Hiç durmadan ve umursamadan hiçbirşeyi;

Sadece ikimizden bahset...