Modern şiir üzerine bir deneme

Modern şiir üzerine bir deneme

''Değişen'' dünyamız gibi,yaşantımızda buna paralel olarak değişmekte, İnsanlar,genellikle bu değişikliğin farkındadırlar.İnsanların farkında olmalarının yeğane nedeni;belki de hergün hayatlarından bir şeylerin yitip gidiyor oluşu.Tarifsiz bir farkındalık veyahut kişiye göre değişken bir farkındalık.

-Her gün yitip giden ömrümüzde yitirdiğimiz; manevi çiçeklerin ne renklerinden, ne de kokularından haberimiz olmaması çok üzünç.Farkında olduğumuzu sandığımız 'şiir'de bu çiçek ailesinden bir tanesi ve en önemlisi.

Konu başlığıyla, Modern Şiir demekle, aslında herkesin ağzında dolaşan şeker tadında ki şiire 'eşek arısı' sokmaktan başka ne niyetim olabilir diyebilirsiniz?

-Olsun bilinçsiz yenen şekerden;bilinçli ve ikram edilen şekeri yeğleyecekler için bir sofra açtık. İbrahim sofrası değil ama oradan bir lokma olduğunu söyleme cüretinde bulunacağım.Şiir hakkında yazacaklarım yaşamdan bir esin olduğu için ileri ki aşamada ıspatlamaya gerek kalmadan beraber paylaşacağımız bir lokma:

--------------------Şiir

Şair hep bir şeyleri soyup,soğana çevirmeyi sever. Ruhunda ki dinamiklerden kaynaklanan bir durum bu bence.Ölüpte kendisini soyduklarında-yani şairliğinden hiç eser kalmadığında.Yankılanan bir aksisedayla 'niye bu haltları yedim!' demesi yanında şairin son sözü tahminice şu olacaktır: Tanrım şimdi soyulan bir BEN= o ben olacaktır,kapalı o bende aslında hep şiirlerimi bal arısı gibi işledim. Ağzımdan önce heceledim sonra bir kuşun yavrusuna sunduğu kusmuk oldu benden asla bir daha ihtiyacım olmamak üzere tükürdüm hece hece oldular sözcük sözcük ve en son dizelerle sizleri belkide okşadı,bense öpmesinden yanaydım.Çünkü şairlerin çektiği acıları bildiğim için o hallere düştüm.Kiminiz bunları ezberledi ,kiminiz acılarımı sezdi,kendini buldu.Ama hiç biriniz bu kusmuk gerçeğini kabul etmek istemedi. Ornitoloji derneğine şiirleri basılması karşılığında basımevi sahibiyle pazarlık yapan ve anlaşmaya kitaptan tüm gelirleri kışın dondurucu soğukluğunda kuşlara bağışlayan şair hariç!...yöz