Ne Zaman Kırgınlıklarımı Toplasam...
Ne zaman kırgınlıklarımı toplasam kaybettiklerimle yüzleşiyorum,ne zaman kaybettiklerimle yüzleşsem kırgınlıklarımla karşı karşıya kalıyorum...Ve ben ne zaman kırgınlıklarımla karşı karşıya kalsam, ne zaman o garip duyguları gün yüzüne çıkarsam bir yere ait olma hissinden kopuyorum, aslında yalnızlıkla boğuştuğumun farkına varıyorum...Öyle çevremde kimse olmaması değil bu yalnızlık çevrem kalabalık ama sadece kalabalık.İşte o zaman anlıyorum ki herkes çoktan hayat mücadelesi dediğimiz o saçma, ömrümüzü yiyen kavramın peşine düşmüş...
Hangimiz düşmedik ki ? Bize doğduğumuzdan beri aşılanan bu kavramın peşine hangimiz düşmeyip de dostluklarımızdan,sevdalarımızdan,özümüzden,kendimizden vazgeçmedik ki?...Oysa seneler çabuk geçiyordu ve biz kaybediyorduk...
Yine kırgınlığımı doya doya yaşadığım bir geceden yazdığım bu satırlarda bir yere ait olmama hissiyle,kaybettiklerimle daha yolun başında bile olmadığımı,düştüğümüz hayat mücadelesi yüzünden hayatı bitirdiğimizi anladım....
Farkında olmadan,kırarak ve kaybederek hayatı bitiyoruz...