Neden Biziz

Sayısını hatırlamıyorum.

Öğretmenlik hayatımda kim bilir kaç tane ağlayan çocuk görmüşümdür?

Geçen hafta okulumuzda yapılan Okul Deprem Tatbikatı sırasında öğrenciler siren sesiyle sınıfları terk ederek, toplanma alanı olan bahçede bir araya gelmişti.

O gün bahçede birbirilerine sarılarak ağlayan dört öğrenci dikkatimi çekmişti. Bir an korkudan ağladıklarını düşünmüştüm. Yanılmışım. Bu öğrenciler savaşın soğuk rüzgarından kaçarak ülkemize sığınan Suriyeli çocuklardı. Siren sesi ülkelerinde bombalandıkları günleri anımsatarak, kötü anıların zihinlerinde canlanmasına sebep olmuştu.

İç savaş nedeniyle, psikolojik ve fiziksel zarar gören çocukların, bu duruma düşmelerine neden olan biz büyükler değil miyiz?

ölüm pusudayken çocukların kahkahaları kesilir peki o zaman hala neden savaşır insanlar neden izin verirler bombaların barışı enkaza çevirmesine korku ve acıyla çocukların masumiyetlerini kaybetmelerine neden seyirci kalırlar gecenin kulaklarını sağır edercesine ölüm şarkılarını söylemeyi ellerini silahlarla kirletmeyi neden severler

Barışçıl çözümler varken, barış güvercinine sırtını dönerek, savaşla insanlığı kirletip dünyayı bir kaosa sürüklemek, savaştan rant elde eden güçlerin ekmeğine yağ sürmektir.

İnsanların kararları içinde yaşadıkları toplumun geleceğini doğrudan etkiler. Bu yüzden toplumlar liderini seçerken akılcı davranmalıdır. Seçimle karar verici konumlara getirdikleri kişiler, zaman içinde o toplumu savaşa sürükleyebilir. Toplum, sorumluluğunun farkında olmalıdır.

İnsanoğlu güç, hırs ve nefretten mümkün olduğunca uzaklaşarak, sevginin egemen olduğu bir dünya yaratmak için elinden geleni yapmalıdır.

savaşlara artık bir nokta koyma zamanı gelmedi mi sevgi bir tankın gölgesine sıkışmadan çiçekler kalleşçe politikanın ön yargısına feda olmadan bu bitmeli bitirmeliyiz insanca yaşam için...