Nefret Et Benden

Dokunma bana, iteceksen... İtme beni, seveceksen... ... ve bir itim ben; nedenin var işte, gideceksen.

Gözyaşlarımı saklamak istemiştim avuçlarında, öptün; öpülesi cehennemin ateşten sıcak karanlığında. Sevdin; ihanet kokan ayrıntılarda. Özledin; başka bir adamın kollarında... Öyle ya, parmak izi barındırmaz kaçamak sevişmeler aşkta.

Dokunma bana, nefret edeceksen... Nefret et benden, sevişeceksen... ... ve öldür beni, iki satır arasında ihanet edeceksen.

Anlam barındırmadan sevmek istemiştim; giyotin oldu kelimelerin. Sen uyurken resmini çizmiştim, ben seni uyurken de sevmiştim; fark etmedin. Sen en çok benden, bana sarılırken gitmiştin.

DOKUNMA BANA nefesinde küf kokusu. Gözlerinde inandığın ezber kelimeleri kaybetme korkusu... Parmakların, kimliğini belirten izlerden yoksun, sen en çok sevişirken yoktun...

Şimdi, nefret et benden. Kurduğun cümlelerle öldür önce, günahlarımdan bahset açtığın her pencerede, adımı yazdır arananlar listesine, kır kalemimi kutsal saydığın hikâyelerde...

Şimdi, nefret et benden, nasılsa geleceksin; makyajını yine benim yastığımda temizleyeceksin. Nefret et benden, geleceksin. Sen nefretle dile getirdiğin her adamı, her kadını sevdin...

Ah benim yosma ruhlu sevgilim, şu kibrin olmasa seninle ölebilirdim...

Dokunma bana, iteceksen... İtme beni, seveceksen... Nefret et benden, sevişeceksen... ... ve bir itim ben; nedenin var işte, gideceksen.