Sadece Baba

Baba.. Babam demiyorum çünkü sahipleneceğim kadar yakın bi adam değilsin sen. İçinde o duygudan yoksun olsanda, adın baba diye geçiyor hitaplarda... Sen beni bıraktığında, çok küçüktüm. İhtiyacım vardı sana; sırtımı güvenle yaslayacağım güçlü bi adama... Sen gittiğinde, küçük oğlun yitirdi bütün çocuksu duygularını. Öğrenmişti artık; terkedilmek, ağlamak, özlemek ne demek... Seni gördüğümde, gözlerine baktığımda yabancıydın artık. Yüreğimi köreltip giden ilk adamdın... Senden sonra, herkese güvendim ben baba.. Karşıma çıkan herkese sen gözüyle baktım, senin o vermediğin sevgini onlardan bekledim ben... Sen saçlarımı okşamadın ya, oğlum diye içtenlikle seslenmedin ya hiç hani; bunun eksikliğiydi ömrümdeki... erkeklerin ilk güvendileri adam babasıdır derler. YALAN. Benim ilk nefret ettiğimsin sen... Nefret duygusunu en derinden yaşatansın.. Çocukluğumda sadece kötü anılar bırakan, sonrada siktir olup gidensin... İhtiyacım olduğunu düşünmeyen, bi an bile sevgisini belli etmeyensin... Çok mu şey istedim senden bilmiyorum ama, bana bi içten sarılışına çok muhtaçtım be baba... Ömrüm boyunca, kimseyi kıskanmadım ben. Babalarının yanında gezen evlatların dışında... Çünkü onlar, benim hiç bilmediğim ve bilmeyeceğim bi duyguyu taa yürekten hissediyorlardı... Zoruma giderdi, gözlerim dolardı ama susardım... Belli etmezdim içimdeki yangını. Söndürmen gerekirken, neden alevlendirdin baba? Neden mahrum bıraktın bi çocuğu sevginden... Ben bu soruların cevabını hiç bilmedim. Ve inan, artık öğrenmekte istemiyorum.. Ne sana babalık duygusu uğrar artık, ne de benim kinim yok olur... Annem, dostlarım senden sonra yanımda oldular yokluğunu hissettirmemek için belki ama sen gibi olamadılar hiç biri... Benim babam var diyemedim, derdim olduğunda koşup gelemedim yanına... Hiç mi merak etmedin, hiç mi üzülmedin bana bilmiyorum ama, nasılda geç kaldık her şeye bi bilsen... Şimdilerde adın geçse, sevgim değil öfkem ayaklanıyor... Böyle olsun istemedim, bizi buna sen ittin... Ve bil; bundan sonra senin mutluluğun, en büyük hüznümdür benim... Ben; yarım bırakıp, eksik bırakıp gittiğin o küçük oğlun, büyüdü... Büyüdüm baba.. Artık yokluğuna ağlamıyorum, sevgini istemiyorum... Çünkü körelttiğin kalbimde sana karşı, nefretten başka hiçbir duygu beslemiyorum... Her şey için teşekkürler baba. Beni güçlü kılan, nefreti öğreten, duygularımı öldüren, sevmekten soğutan, bütün bunlara sebep olan adam ; TEŞEKKÜRLER SANA...