Sevgi

Sevgi insanın içinde,kabuğu çok sert bir meyve gibi.O meyvenin kabuğu o kadar sert ki hiç bir dış etken kıramaz.Yoksulluğa,sıkıntılara,her türlü olumsuzluğa karşı öyle sapasağlam ayakta durur.
Ama bu sert kabuklu gönül meyvesinin öyle kolay açılacak bir noktası vardır ki...Sevgisine karşılık bulamadığında insan,hep yanıldığında içinde oluşan boşluğu bir şekilde doldurmaya çalışır.Belki çok başarılı sanat çalışmaları böyle zamanlarda ortaya çıkmıştır.Ya da işine çok düşkün olur insan.Sevgiye duyduğu ihtiyaç en az olsun diye.
Sevgi deposunun hiç boşalmaması için tarafların özen göstermesi lazım.Çünkü sevgi bir canlı.Beslemek lazım.O küçük hediyeler,sevilen için yazılan bir not,ne önemi var sevdiğimi bilmiyor mu?demeden ihmal edilmemeli.Tabii sevdiği biliyor ama duymak sevgiyi besliyor.
Sevdiğine yaşarken söylemek lazım sevdiğini.Kaybettikten sonra zaten duymuyor seni.Gönlümüzdeki kalın kabuklu sevgi meyvesi hiç güçsüz olmasın.İçi hiç boşalmasın.
Nefes sevgiyle alınıyor...