Sıradan görünen dünyalar

Sakladığım, gizledigim ve hiçbir şeyden haberdar olmadığım bir dünyada karanlığın içinde yıldızlara bakarken hayaller kurduğum bir dünya kurmuştum kendime. İnsan olduğumu unutmuş sadece bir varlık olarak kabul etmiştim kendimi.Kimliğimin kız veya erkek olması şu an duygularımı değiştirmiyordu.

Dünyaya saygım vardı, ama olanlara değil. bunca çirkinlik arasında güzel şeylerin bir bit yeniği kadar küçük olmasını garipsiyordum.Nir dünyam vardı; iyilikle yoğrulmuş.İnsanlar ,hayvanlar ve bitkiler vardı birbirinden haberli.Güneş ve ay barış içerisinde doğuyordu kıyamete kadar.Ama fitne vardı inanlar arasında bozdu barışı sonuna kadar.

Zenginlik en kıymetli olanmış dünyada insanlar, öldü, eziyet gördü hayal açlığında. hiçbir zaman bitmedi haset, kıskançlık insanlar arasında

Sıradan görünen insanım ben de herkes gibi. Ama sıradan değilim kendim gibi. Başkaları sade bana göre sıkılgan, ama içimde yaşadıklarım fırtına ile dolu yağan bir gökyüzü gibi. Hayatım dünyanın en ilginç, en garipseni oluyor benim dünyamda. Diğerleri bir karıncadan, bir böcekten zavallı görünüyor gözlerime. Ekranın arkasında ki hayat bana hiç gerçek gelmiyor benimki gibi. Anlayamıyorum insanları duygularını hislerini yalandan ibaret bunlar bir boşluk misali. Acımı büyük sayıp başkalarına acımıyorum. Dünyanın merkezi sanıyorum kendimi şuursuzca.

Bak etrafına garipseme insanları, sendin her baktığın yüz. Asma asılacak bir şey varsa da o senin narin, kırılgan vücudun. Gözlerin bir boşluğa bakar gibi amaçsız durmasın öyle. Hırçınlaş hayat karşısında, intikam al hayattan. Bunların boş olduğunu bilmesen de yapacaksın bunları ve göreceksin ki haksızmışım, göreceksin ki boşmuşum... İşte buda hayatındaki en derin acı olacak sen fark etmesen de...