Siz Beni Terörist mi Sandınız

İstanbul'da yaşıyorum da İstanbul'u yaşayamıyorum, oysa ne ümitlerle gelmiştim bu şehre güneydoğunun başkenti Gaziantep'den dünya kültür sanat şehrimiz, masal İstanbul'umuza tayin istediğimde; sürgün mü edildin, neden İstanbul o şehirde yaşamak için evin, araban olmalı, gariban memur perişan olursun gitme demişlerdi. Gerçi taşı toprağı altın sayıldığı zamanlar değildi fakat yine de İstanbul'du işte. Güneşin doğuşunu Beylerbeyi'nden, Gün batımını Üsküdar akşamlarından seyretmeli, yıldız yokuşunu tırmanıp semaya merdivenle çıkar gibi yükseğe çıkmalı, yedi tepeli şehrin tepelerinden, Haliç'i Marmarayı, tarihi yarımadayı seyrüsefa etmeli ve yorulduğuma değdi demeliydi kişi. Tarihi saraylarını, camilerini, müzelerini, gezmeli o çağlara uzanıp ben işte bu imparatorluğun, bu şerefli ecdadın torunlarındanım diye haklı bir sevinç ve onurla mutlanmalıydı.

Heyhat! bugün beton şehir İstanbul'un binbir gökdelen tepesi yanında o eski tepeleri tümsek kalmışlar, manzarasını da beton perdeler kapatmış, turizm şehri değil turistlerin şehri olup, iki yakası bir araya getirilmek üzere firkete babında köprüleriyse deniz üstü çatıları sayılabilir.

İstanbul ah İstanbul mülteci barınağı, sığınmacı durağı kendinde kaybolmuş beton şehir, çilemsin. Ünlü Pierre Loti tepesinde kafede; yanında lokumuyla şöyle köpüklü Türk kahvemi içmeli, haliçe dalıp şiirler yazmalıyım, ah Rabia kadın ahhh senin de adını sildi ya bu tarih, yine düştün aklıma yazar Duygu ASENA' Kadının Adı Yok' derken haklıydın, Fransızlar Paris de Pier Loti kafesinin adını değiştirip Rabia Kadın kahvehanesi yazarlar mıydı? haydi Rabia'yı unuttuk Fatma Aliye Hanım, İlk Türk kadın romancı olma özelliği ile Avrupa ve Amerika basınında kendisinden söz edilen Fatma Aliye Hanım'ın Fransızca hayranlığı ve yazmaya Fransızca'dan yaptığı çevirilerle başladığı bilinir. Nisvan-ı İslam adlı eseriyle Udî adlı romanı Fransızca'ya çevrilmiştir. Bu ünlü yazarımızın adını Pariste bir mekana verirlermiydi? sanmıyorum Tarih Türk'ün misafirperverliğini altın harflerle tarihe yazmış belleklere kazımıştır,ancak hak ettiği değeri vermemiştir. Konuyu dağıtmayayım İstanbul'un her tarafı tarih kokuyor. Bu kaçıncı kez böyle hayallere dalıyor ineceğim durağı geçiyorum, farkına vardığımda hep geri dönüyorum, sana senin güzelliklerine döner gibi. Üzme beni İstanbul,gönlümün sultanı, saray İstanbul. Seni hep hayal mi edeceğim ne olur birazda gerçeğim de ol, güzel İstanbul.

Derken otobüsün orta kapı penceresi önündeki boşluğa baka kalıyorum, patlayıncaya kadar içine tepiştirilmiş eşyasıyla, kocaman beyaz torba, daha doğrusu çuval, yan yatırılmış halde bana günaydın diyor, O asil hayallerimden pat diye gerçeğin ortasına düşmek bu olsa gerek. Başında da takım elbiseli,eli yüzü düzgün cep telefonuyla Kürtçe konuşan bir adam, ''Selavke, ser sera ser çava (Selam, Başım gözüm üstüne) hem çuvala hem adama nasıl bakmışsam artık bana doğru yaklaşıp hanfendi ben Kürtçe söylüyorum diye siz beni terörist mi sandınız? demez mi. Korkudan dudağım uçukladı inanın. Yahu çuvalda ki bomba olsa böyle aşikar olmaz, terörist de siz gibi takımlı beyefendi olmaz ben sadece belediye otobüsleriyle insanların taşındığını düşündüğümden, görüntünün güzelliğine takılmış olmalıyım diye, sessiz cevabımı yutkunup, hemen cevap verdim; rica ederim beyefendi, ben Kürtçe anlıyorum sadece çuval çok büyükte dedim, İkimizde güldük ya, ikimizde yalan söylüyorduk. O Kürt olarak potansiyel suçlu sanılmanın ezikliğini çok derinden hissediyor, bense acaba bombamı, hem de Kürtçe konuşuyor şüphelerimi bastırıp adamla sohbet etmeye çalışıyordum.

• 16 yıl güneydoğuda Milli Eğitim Müdürlüğü'nde Memur olarak görev yaptım Kürtçe anlıyorum sadece bu kadar büyük çuvalın belediye otobüsünde taşınmasını abes buldum deyince, beyefendinin çok hoşuna gitti, hemen Diyarbakırlı olduğunu söyledi. Yolcuyla tanışmayı, söyleşiye çevirmiştim, bu otobüs yolculuğumu yazacağım dedim. Gazeteci misiniz? aaaa bak bacım! ben Diyarbakır'lıyım hemma 1980 den beri çıkmışım, İzmir'de kalıyordum, bizim çocuk İstanbul da hukuk okudu. Şimdi ben ona burda güzzell bir köfteci ‘İZMİR KÖFTE' tükeni (Dükkan) açmışım buyuruniz beklerim. Elbette, hayırlı olsun fakat neden dükkanın adı Diyarbakır değil de İzmir, gülüyor gelmezler müşteri gelmez. Diyarbakır'ın mert, misafirperver, paylaşımcı can dostluğunu Nesimi, Süleyman Nazif (d. 29 Ocak 1870, Diyarbakır – ö. 4 Ocak 1927, İstanbul), Türk aydın, şair, yazar ve devlet adamı. Faik Ali Ozansoy (1875-1950): (d. 10 Mart 1876, Diyarbakır - ö. 1 Ekim 1950, Ankara), Türk bürokrat, eğitimci ve şair. Ziya Gökalp: (d.23 Mart 1876'da Diyarbakır-Ö. 25 Ekim 1924 İstanbul) düşünür, yazar, siyaset adamı Cahit Sıtkı TARANCI: (4 Ekim 1910, Diyarbakır - 13 Ekim 1956, Viyana), Türk şair, yazar. Sezai Karakoç (22 Ocak 1933, Ergani, Diyarbakır), Türk şair, yazar, düşünür ve siyasetçi.) Gibi bu toprağın bağrında yetişmiş müstesna kişileri sayarak, Diyarbakır'ın tarihi asil görkemini anlatmaya çalışıyordum. Adam iç geçirip o sizin anlattıklarınız arşivde kaldı, bende memlekete haber gönderdim akrabalarımdan Diyarbakır'ın eski siyah beyaz fotoğraflarından istedim, burada evimin duvarına asacağım şimdi ne o Diyarbakır var ne de sizin saydığınız adamlar kaldı. Bakar mısın şu hırpani çuvalın hatırlattıklarına sanki açıldı da içindeki hatıralar ortalığa saçıldı bende bir- bir topluyordum. Çuval belki de genç birinin hayallerini umutlarını taşıyordu, sahibini görebilsem! merakımı rahatlatacağım ancak; hala görünürde kimse yok. Boynuma dokunan fırtına şeklindeki klimayla üşüdüm eve gidinceye kadar boynum tutulur kaygımla sesimi kaptana duyurmak istedim, önümde ayakta duran gençlere seslendim lütfen klimanın ayarını düşürsünler söyler misiniz. Kulakları telefon mikrofonlarıyla tıkalı gençler beni duymamış sesim onlara çarpıp bana geri dönmüştü, hatta çoğunun gözleri kapalıydı, oturanlar yer vermemek üzere uyur rollerindeyken, ayaktakiler yorgunluk sendromuyla göz kapaklarını düşürmüş ayakta uyuyorlardı. Çuval benden başka kimsenin umurunda değildi, ne yazık duymayan, görmeyen, konuşmayan günümüz teknoloji gençliği sosyal anlamda kısır döngüye girmiştiler. Kendi dünyalarında yaşıyorlardı. Bu güzergahta turistler yoktu bizler Türk, Kürt, Arap hepimiz sanki toplanma kampına doğru gidiyorduk. Yolculuğumuzun sonuna doğru genç esmerce delikanlı kendi-kendine söylenerek çuvalı omuzlarken yine başıma kaldı diyordu, muhtemel mülteciydi, e tabiki de Suriyeli. Kısaca hayallerini, umutlarını değil de birilerinin günahını taşıyordu çuval çuval. İnsanlık dramımıza mı üzülsem yoksa bombayla karşılaşmadığıma mı sevinsem bilemedim. Bu günde İstanbul'da, İstanbul'u yaşayamadan ve dışarı çıktığıma bin pişman eve döndüm.

© ÜZME BİZİ EY ŞEHRİ İSTANBUL Şehid'lerin hızırca bir düşüp, bin dirilen Cennetten bir bağ idin, sevaplarla girilen O ‘'Milyon Taşı'' mız ki tarihe ölçek duran Nerden baksan , dünyanın merkezinde sayılan Kutsal vatan evladı, uyan yeniden uyan! Bu ne asrı zulümdür ,ne amansız bir zaman Bölünmüş darb-ı saadet , vatanına yaban millet Görse üzülmezmiydi, FATİHİMİZ SULTAN MEHMET. Görmez mi İslamiyet bağındaki harabiyet Sürgünlerin otağı desdursuz han mevcudiyet Bir ileri medeniyet, bu kadar mı verir illet Damına ölü toprağı serilmiş yatan gibisin Yaslan TÜRK'ün imanına, göğsünde Hz KUR'an Kutsal Vatan evladı uyan yeniden uyan Haklarımız işgal olmuş ele kısmet, bize niyet O asil kanından senin besleniyorsa ucubet Görse üzülmezmiydi ATATÜRK VE CUMHURİYET. ‘'GÖNÜL GÖZÜ''Hülya ASLAN