Şu An Son Mektubum Elinde

Şimdi çıktın hayatımdan öylemi.....! Buna inanmak zor gibi geliyor,ne kadar tuhaf..Onca geçen yıllara ragmen ,Sen yaşama savaşı verirken,bende senden kalanlarla savaştım bugün.Seni bırakamamamın nedeni,çok gençtin yaşamalıydın,ve ben bu evrede yanında olmalıydım.Genç yaşta ölmene dayanamazdım.Üzüldüm hemde çok ama yaptıkların dahada kahrediciydi.Sen,hayata,yalan bir yaşama döndün,ama benim için az önce öldün.Ne yaptım biliyormusun !.Her şeyi yaktım,yakamadıklarımıda denize atıp yok edecegim.Bir izin kalmasın,kurdugum ,yaşadıgım dünden.Her şey küle döndü,bunu izledim,sen ve ben gibi.Bir başkasının dokunmasına izin veremezdim,artık bir anlamları kalmasada.Saman bebegimi aldım sadece,çünkü o benimdi senden önce,yalnız bana ait. O günleri hatırlıyorsun degil mi.! Ne kadar mahsumduk,kirletilmemiş.Çok erken başladık hemde çok,bu yüküde kaldıramadık,altında kaldık,ezildik.Biz belkide aşk sandıgımız şeye yenildik.Aşk sandıgımız şeyi yaşarken,soyutlandık,her şeye geç kaldık.Her şey bir alışkanlıktan ibaretti.Alışkanlıklarımızdan vazgeçemedigimiz için birbirimizi çok sevdigimizi sandık.Çünkü yalnız sen ve ben vardık.Çünkü dünyamıza kimseyi katmadık.Hayatlarımıza ilk giren insanlarlada pot kırdık. Sensiz duramam yaşayamam gibi geliyordu hep.çünkü şu geçen yıllarda öyle çok anı vardıki,belkide anılar engelliyordu.Oysa ben bunu çoktan aşmışım meger,senden kendimi görememişim.Meger bizim aşkımız destansı degilmiş,sonu gelmeyecek kadar büyük bir aşk degilmiş.Çünkü çok çabuk vazgeçtik birbirimizden,savaşa son verdik.Kıyamazken,incitir olduk.Alışkanlıklar engelliyordu bizi ama en sonunda ondanda vazgeçtik,tükendik.Ben senden vazgeçmişim meger,sensizlikten korkmadıgımı anladım .Şu kalbimi senden başka kimse çarptıramaz sandım.Oysa şimdi yerinden çıkmak üzere.Ben şimdi yeniden dogdugumu anladım bugün. Bu ev varya,taptıgım bu ev,duvarları üstüme gelen bir mahzen gibi artık.Senin anılarını ve gözyaşlarımı bu evde son kez akıtıp gidiyorum.Ve ben galiba şimdi ne yapacagımı çok iyi biliyorum.Hayatımda ilk defa mantıgımın ve kalbimin götürdügü yere gidiyorum.....

ELVEDA....