Tükendim...
Tükendim.. Artık yazmaya bile mecalim kalmadı. Neyi yazacağımı da bilmiyorum doğrusu. Gittikçe batıyorum sanki en dibe. Doğrusu bu aralar hayallerimden de vazgeçtim. Olmayacak birşeyin peşinden koşmaktan da yoruldum . Galiba pes etmeye meyillendim şu sıralar. Çok dua ediyorum . Yalvarıyorum Allah'a umudumu yitirmemek için. Çünkü biliyorum umudum biterse yaşanmaya değmez artık şu koskaca dünya. Nedense koskaca şu dünya hayallerimize bile yer bulamıyor. Belki de yapmak istediklerimizi yapamamaktan bu kadar yorgun düşüyoruz. Bu kadar yorgun düşmemize hayallerimizden vazgeçecek kadar dibe batıranlara bi ah bile etmeden sadece susmaktan da yoruldum açıkçası. Bu aralar düşünmekten de yoruluyorum . Sonra bir ayet sarıyor yüreğimi ve biliyorum. RABBIM kırık kalplerde... Vermiyorsa bir bildiği vardır diyorum . Yada daha iyisi için bekletiyor diye düşünüyorum. Sonra tekrar o sıcacık hayallerime dalıp giderken o tozlu yoldan bir bakıyorum ki daha iyisi tam da karsimda. Edilen duaların daha iyisini vermiş Rabbim. Çünkü o vermek istemeseydi istemek arzusunu vermezdi diyorum. Ve hayallerimi amaçlarıma çevirmek için insanlara değil beni benden daha çok düşünen ve sevene sarılıyorum... Çünkü en doğrusu bu.
En sevgiliye emanet olun....