Yazdı

aşktı aramızdan akıp geçen o nehrin adı.bir an duraksadık,yazdı,bunalmıştık ve serinlemek için o nehre atladık.kızgın bedenimiz serin sularda hayat buldu ve artık çıkma vakti gelmişti.yaz bitti...sılar yükselir boğulabilirdik.seni boğmaya hiç niyetim olmadı,boğulmaya da...

kapamamıştık çizdiğimiz daireyi,ikimiz iki ucunda her an kaçmaya hazır bekliyorduk birşeyleri.bir asker gibi tetikte,dikkatli.oysa ben ,dairenin tam ortasına keyiflice kurulmanın hasretini çekiyordum,için,için.bir kuş gibiydin,çiçekli güzel dallarımın cazibesine kapılıp,gelip konmuştun.ama öyle titrek,öyle ürkektin ki,sanki bir yağmur yağsa,bir şimşek çaksa,gökten şöle bir sağanak boşalsa korkup kaçacaktın,başka iklimlere yol alacaktın.ellerinde sımsıkı tutmuyordun sevdayı,biri gelse birşey dese ,ellerime tutuşturup verdiğim emanet sevgimi,dostça gülümseyle dönüp gidecektin arkanı.oysa ben,sana gönlüme bir misafir değil,ömür boyu yatılı kalacak bir evsahibi aradığımı söylerken yalanım yoktu.

ayrılıık,ellerimi bir ödev gibi tutmaya başladığındaydı.tanık istemezdi.

en çok da dostluk yakışmıştı sanki bize,arsızlık edip daha fazlasını istemekle hata yapmıştım belki de.hep beyaz olsun istedin günlerim,her rengi taşımalı insan demiştim,beyazla beni esir edemezdin.bilemedinhiç,ben seni beni güldürmeye çalışmadın zamanlarda,yorgun,düşünceli,yanlız sen olduğun zamanlarda daha çok sevdim.

şimdi,sevdanın en güzel yerinde gelen ayrılıktan korkma,geriye aktığında sıcak bir gülümseyiş,güzel anlar ve dostça bir elvada varsa...