Yazmanın Gücü

Elime ne zaman kalem alsam sorarım kendime ''Ne yazacağım?'' diye.

Sonunda bulurum yazacak bir şeyler. Başlarım yazmaya. Hep bir konu hakkında yazmak isterim ama yazdığım cümleler beni bir konudan başka bir konuya sürükler. Ne zaman konu farklılaşmaya başlasa satır başı yaparım. Sonra dönüp bir bakarım, yazdığım cümleler benim mi diye. Yoksa sihirli bir değnek mi dokundu bana diye düşünmeden edemem. O kadar farklı konular hakkında yazmışım ki düşünsem hiçbiri aklıma gelmezdi. Çok şaşırıyorum bu kadar farklı düşündüğüme. Birkaç yıl sonra dönüp okusam, ya çocuksu bulurum ya da saçma. Bunun nedenini sorsam cevap verecek olan vardır ama cevabı ben bulmak istiyorum. Birçok cevap var aklımda ama hangisi ya da hangileri doğru cevap bilmiyorum. Herhalde bu bir düşünce çatışması. İçimdeki düşünceler bana oyun oynuyor. Belki de sorun bende, bir konu hakkında uzun uzun düşünemiyorum. Beynimde bir sorun mu var? Bilmem... Ya da aşırı hayal gücüne sahibim veya beni sürükleyen ne düşüncelerim ne de kalbim belki de bana güç veren ellerim. Onlar yazmak istedikçe beynim yeni ve saçma şeyler üretiyor. Ben yazı yazarken içime başka biri giriyordur. Ben başka şey yazmak isterken o düşünceleriyle aklımı karıştırıyor olabilir.

Sonunda kalemi bırakıp gözlerimi kapatınca aklıma tek gelen şey; güzel ya da çirkin yazmam, saçma veya anşaşılır yazmam değil de yazıyor olmam beni mutlu ediyormuş. Ne konuda olursa olsun isterse kimse beğenmesin ben bir şeyler yazabiliyorum. Böyle de mutluyum. Teşekkürler Allah'ım bana yazma yeteneği verdiğin için.

(yine ne yazacaktım ne yazdım.)