yüreğimde bir ses

gitmek..gitmek uzaklaşmak değildir adımlarla,arabalarla,uçmakla,kaçmakla...gitmek soyutlayabilmektir kendini yanıbaşında ki sobadan,bulunduğun şehirden ve o hep alıp gitmek istediğin valizini omuzunda hissetmektir hayallerle..hangi derde deva olur ki gitmek hangi sorunu çözer ki alıp başını sessizliklere yürümek...serserilik değil midir yapamadığından,duramadığından,direnemediğinden kaçmak..herkesin hep aynı derdi var " valizini alıp hiç bilmediği yerlere gitmek" ya bildiğin yerde kalmak bu kadar zorsa bilmediğin yerde ne kadar nefes alabilir ki insan...

sevdaya tutulmak..sevgi nedir kime verilir kimden alınır acaba..bilmediğimiz anlayamadığımız duygulara sevda diyoruz..acı çekmek ister ruhumuz sevdada, adına aşk dediğimiz büyük saçmalık değil midir anlamsız duygularımız..anlatılamayana aşk demek ne kadar mantıklı ki çünkü o anlatılamayan bilinemeyendir bilmediğimize nasıl bir anlam yükleyebiliriz ki..

derdim derdinden büyüktür ey yüce dağlar beni anlasa anlasa bir,tek bir tek o anlar halim nedir nicedir beyhude gönlüm .. bu ızdırabı rahata ancak ancak uyku bağlar

yeni doğan gün yeni umutlarla doğar üzerimize güneş,dağların ardında,birazdan belirir benliğimize karanlığa derman olur az sonra,ya çaresizliklerimiz onlara hangi güneş ne zaman görünür içimize

daha körpecik yüreğim gitmekten bahsediyor ağlıyor sızlıyor bedenim yoruldum diyor bu kadar kolay mı gitmek,bu kadar mı direnmek artık,artık her şey,herkes bana anlamsız geliyor...