Neden Söylemedin İstanbul
Aşk sabaha karşı bu sıralar Beşiktaş'ta..
Ağustos'u Eylül'e,
onu bana bağlayan gece.
Bana yazdıran, hece hece...
İşte bu gece..
Saat ikiyi çeyrek geçe.
Hatırladın mı İstanbul ?
Tam da boğazın dibinde.
Sonbaharı karşılarken biz,
bu aşkı karşılamıştın sen.
Peki ne oldu akabinde ?
O aşk artık yok İstanbul.
Anlamışsındır zaten o kaldırımda
yalnız oturmalarımdan.
Bir başıma gelmelerimden,
geldiğimde uçmayan turnalarımdan...
Omzumda yatarken
saçlarını koklayarak ben
sana bakıyordum İstanbul...
Neden söylemedin gideceğini ?
Tek kalemde sileceğini !
Neden demedin sevmeyecek diye ?
Ah be İstanbul, niye ?
En mutlu anımmış, farkında değildim...
Bari bunu söyleseydin be İstanbul.
Çünkü ben senin de önünde eğildim...
Sen ne aşklar gördün anlamalıydın !
Ne aşıklar gördün anlamalıydın...
Sen anlamalıydın ki ben ağlamamalıydım...
Şimdi gelip bana ağlama !
Neden söylemedin gider diye ey İstanbul !?
Aşk geçen sene sabaha karşı bu sıralar Beşiktaş'ta.
Onda bitse de,
bende son bulacağı yer belli;
Çamurdan kahveye çalmış beyaz bir taşta...