Ünlü Şairlerden En Güzel Öğretmen Şiirleri

Biliriz ki edebiyat yaşamın her noktasına ince ince mürekkebini damlatır.

Sevgili öğretmenlerimize yazılan birçok yazıdan birçok şiirden yalnızca on şiiri sizin için derledik.

Yeter mi? Elbette değerli öğretmenlerimiz için bir güzellik demeti yetmez.

Yine de geçmişten günümüze görevi sırasında şehit olmuş, vefat etmiş öğretmenlerimiz başta olmak üzere; aziz hatıralarına saygı ile bu derlemeyi armağan edelim istedik.

Yaşayan tüm öğretmenlerimizi de saygı ile selamlarız.

📚 Dünyanın Bütün Çiçekleri / Ceyhun Atuf Kansu

Köy öğretmeni Şefik Eren Sınığ'ın son sözleri;
"Bana çiçek getirin,
dünyanın bütün çiçeklerini buraya getirin."

Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum
Bütün çiçeklerini getirin buraya,
Öğrencilerimi getirin, getirin buraya,
Kaya diplerinde açmış çiğdemlere benzer
Bütün köy çocuklarını getirin buraya,
Son bir ders vereceğim onlara,
Son şarkımı söyleyeceğim,
Getirin, getirin...ve sonra öleceğim.

Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum,
Kır ve dağ çiçeklerini istiyorum,
Kaderleri bana benzeyen,
Yalnızlıkta açarlar, kimse bilmez onları
Geniş ovalarda kaybolur kokuları
Yurdumun sevgili ve adsız çiçekleri
Hepinizi, hepinizi istiyorum, gelin görün beni,
Toprağı nasıl örterseniz öylece örtün beni.

Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum,
Afyon ovasında açan haşhaş çiçeklerini
Bacımın suladığı fesleğenleri,
Köy çiçeklerinin hepsini, hepsini,
Avluların pembe entarili hatmisini,
Çoban yastığını, peygamber çiçeğini de unutmayın
Aman Isparta güllerini de unutmayın
Hepsini, hepsini bir anda koklamak istiyorum
Getirin, dünyanın bütün çiçeklerini istiyorum.

Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum
Ben köy öğretmeniyim, bir bahçıvanım
Ben bir bahçe suluyordum, gönlümden
Kimse bilmez, kimse anlamaz dilimden
Ne güller fışkırır çilelerimden
Kandır, hayattır, emektir benim güllerim
Korkmadım, korkmuyorum ölümden
Siz çiçek getirin yalnız, çiçek getirin.

Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum,
Baharda Polatlı kırlarında açan
Güz geldi mi Kop Dağı'na göçen
Yörükler yaylasında Toroslar'da eğleşen
Muş ovasından, Ağrı eteğinden
Gücenmesin bütün yurt bahçelerinden
Çiçek getirin, çiçek getirin, örtün beni
Eğin türkülerinin içine gömün beni.

Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum
En güzellerini saymadım çiçeklerin
Çocukları, öğrencileri istiyorum.
Yalnız ve çileli hayatimin çiçeklerini
Köy okullarında açan, gizli ve sessiz
O bakımsız, ama kokusu essiz çiçek
Kimse bilmeyecek, seni beni kimse bilmeyecek
Seni beni yalnızlık örtecek, yalnızlık örtecek.

Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum
Ben mezarsız yaşamayı diliyorum
Ölmemek istiyorum, yasamak istiyorum
Yetiştirdiğim bahçe yarıda kalmasın
Tarumar olmasın istiyorum, perişan olmasın
Beni bilse bilse çiçekler bilir, dostlarım
Niçin yaşadığımı ben onlara söyledim
Çiçeklerde açar benim gizli arzularım.

Dünyanın bütün çiçeklerini diyorum
Okulun duvarı çöktü altında kaldım
Ama ben dünya üstündeyim, toprakta
Yaz kış bir şey söyleyen toprakta,
Çile çektim, yalnız kaldım, ama yaşadım
Yurdumun çiçeklenmesi için daima yaşadım
Bilir bunu bahçeler, kayalar, köyler bilir.
Şimdi sustum, örtün beni, yatırın buraya

Dünyanın bütün çiçeklerini getirin buraya.

Ceyhun Atuf Kansu'nun bu şiiri ülkemizin farklı coğrafyalarında görev yapan ve görevleri esnasında türlü sebeplerle canlarını kaybeden tüm öğretmenlerimize adanmış çok değerli bir şiirdir. Tüm öğretmenlerimize vefa ile...

📚 Çocuklarım / Rıfat Ilgaz

Yoklama defterinden öğrenmedim sizi
Benim haylaz çocuklarım!
Sınıfın en devamsızını
Bir sinema dönüşü tanıdım
Koltuğunda satılmamış gazeteler.
Dumanlı bir salonda
Kendime göre karşılarken akşamı
Nane şekeri uzattı en tembeliniz.
Götürmek istedi küfesinde
Elimdeki ıspanak demetini
En dalgını sınıfın!
İsterken adam olmanızı
Çoğunuz semtine uğramaz oldu okulun
Palto, ayakkabı yüzünden.
Kiminiz limon satar Balıkpazarı’nda
Kiminiz Tahtakale’de çaycılık eder
Biz inceleyeduralım aç tavuk hesabı
Tereyağındaki vitamini
Ve kalorisini taze yumurtanın!
Karşılıklı neler öğrenmedik sınıfta
Çevresini ölçtük dünyanın,
Hesapladık yıldızların uzaklığını,
Orta Asya’dan konuştuk
Laf kıtlığında.
Neler düşünmedik beraberce
Burnumuzun dibindekini görmeden
Bulutlara mı karışmadık!
“Hazan rüzgârı”nda dökülmüş
“Hasta yapraklar”a mı üzülmedik!
Serçelere mi acımadık, kış günlerinde
Kendimizi unutarak!

Aslında temelinde eğitimde eşitlik kavramını yüzümüze tokat gibi vuran esaslı bir şiir bu. Şairin toplumsal öngörüsüne sağlık.

📚 Öğretmen / Fazıl Hüsnü Dağlarca

A'dan başlar aydınlık
Bir taş koyar bütün yapılarda temele öğretmen
Soluğudur düşüncenin buğdaydan yalaza dek,
Yeryüzünde ne varsa ondan gelmedir,
Yeryüzüyle el ele öğretmen.

Göz olur o, uzakları görürüz
Ağız olur o, türkü söyleriz, haykırırız günlerden
Ulaşırız erdem üstüne, gelecekler üstüne biz hep
Çizer büyük değirmisini
Uç olur da bir pergele öğretmen.

-Hey hey, burası bir dağ köyü, kurda kuşa
Bırakılmış, göğün kıyısına bırakılmış
83 toprak ev, 83 acı duman
Çoluğuyla çocuğuyla
Kurtulacağız, el ayak, kurtulacağız
Bir okul yapıla, bir gele öğretmen.

Bir ışık bir ışık daha
Gecelerin içindeki ejderlerle dövüşür
Nice istemeseler de, nice önleseler de
O uyandırır toplumunu
İyiye, doğruya, güzele öğretmen.

Dağlarca bu şiirinde öğretmenlerimizin birey ve toplum üzerindeki aydınlanma etkisini ve bir anlamda onların gerçek kahramanlar olduğunu ne güzel vurgulamıştır.

📚 Öğretmenim / Aşık Mahzuni Şerif

Bütün karanlığın ulu güneşi
Her gece gönlüme dol öğretmenim
Kim ki çıkmak ister ömür dağına
Ancak senden başlar yol öğretmenim.

Hep çürüsün sana küfreden diller
Kökten kopsun sana taş atan eller
Senden küçük güzellikler güzeller
Sendeki bir başka hal öğretmenim.

Satır satır düşüncemde kanımsın
Kanımın içinde başka canımsın
Yaradandan sonra küçük tanrımsın
Sende hikmet kudret bol öğretmenim

Adaletin A harfini sen yazdın
Zorluklaları sen öğrettin sen çözdün
Hesabı keşfettin atomu ezdin
Sana tüm engeller kul öğretmenim.

Sen ağlarken ya ben nasıl güleyim
Rehbersiz menzili nasıl bulayım
Eline gönlüne kurban olayım
İşte bir canım var al öğretmenim.

Mahzuni sızlanır övgüm az diye
Bana neler çektin oku yaz diye
Gene yatır dizlerine saz diye
Beni ölene dek çal öğretmenim.

O temiz ve akıcı anlatımıyla üstad; ülkemizin aydınlık yarınları için çaba sarfeden tüm öğretmenlerimize bir saygı duruşu sergilemiştir bu şiiriyle.

📚 Tahta, Kürsü, Cocuklar / Behçet Necatigil

Tahta sınıfa karşı
Kürsü tahtanın yanında
Sınıfta otuz çocuk vardı.

Tahtanın önünde silgi
Üç dört tebeşir
Öğretmen içeri girdi
İlk ders cebir.

Tahta tahtadır ama
İnsanlardan anlayışlı
Hiç sevmediği halde
Tahta cebiri kavradı.

İkinci dersin öğretmeni
Geçti kürsüye oturdu
Tahta yan gözle ilgili
Öğrendi Auguste Comte'u.

Üçüncü derste tahtaya
Bir öğrenci kalktı fakir
Yaz dedi öğretmen yazdı:
"Hayata neş'e güneştir
Melal içinde beşer
Çürür bizim gibi..."

Tahta şairin halini
Çocuğunkine benzetti
Üzüntüler, yoksulluklar elinde
Çocuk da çürüyüp gitmişti.

Dördüncü ders boş geçti
Zil çalsın bekle çalmaz
Tebeşiri kaptığı gibi
Bir çocuk geldi haylaz
O canım mısralara
İki çizgi çizdi çapraz
Yazdı iri iri: "Yuha!"
Kayboldu tahtanın nuru
Kayboldu tahta
Sonraki çizgiler altında.

Necatigil bu şiirinde bir okulun gündelik işleyişinde yaşamdaki zorluklara ve mücadeleye göndermeler yapmıştır.

📚 Ziller Çalacak / Zeki Ömer Defne

Zil çalacak
Sizler derslere gireceksiniz bir bir
Zil çalacak, ziller çalacak benimçin
Duyacağım, evlerden, kırlardan, denizlerden
Tâ içimden birisi gidecek ardınızdan uça ese.
Ama ben, ben artık gidemeyeceğim.
Zil çalacak
Siz geminize, treninize gireceksiniz bir bir
Zil çalacak, ziller çalacak benimçin
Duyacağım, iskelelerden, istasyonlardan bütün
Tâ içimden birisi koşacak ardınızdan
Ama ben, ben artık gelemeyeceğim.
Sonra bir gün zil çalacak yine
Hiç kimseler, kimsecikler duymayacak
Ne sınıflar, ne iskeleler, ne istasyonlar, ne siz.
Tâ içimden birisi kalacak oralarda
Ben gideceğim.

Hepimizin geçtiği okul dönemlerini, geriye dönmemiz artık imkansız olsa da hep güzel hatırladığımız o dönemleri şıkır şıkır bir anlatımla nasıl da güzel tasvir etmiş şair.

📚 Hocalar / Arif Nihat Asya

Her konuya tat veririz
Adsızlara ad veririz
Bir gün küçüklere, bir gün
Büyüklere not veririz.

Biz biliriz haddimizi
Ne şefler, ne racalarız
Doksan kişilik sınıfta
Korkomutan hocalarız.

Devir devir, mevsim mevsim
Değiştirdik nice isim
Sarmaş dolaş olsun artık
Öğretmen, hoca, muallim.

Sınıfta, derslerde bütün
Şömendiferde yarımız
Zira okuldan çıkınca
Okulda kalır yarımız.

İhtiras derler o zaman
Telle mızrap olur belli
Velâkin çift öğretimde
Tuttururuz çiftetelli.

Grup, ünite dendi mi
O gün her telden çalarız
Ne yapalım, hocalarız
Kırk yamalı bohçalarız.

Yılda üç mevsim kar yağar
Başımıza tebeşirden
Artık bahar ile güzü
Beklemek var teneşirden.

Ödev, hazırlık... Çok değil
Ancak akşamdaaan akşama
Kıymetimiz bilinir mi
Dersen bayramdan bayrama.

Eller ne yapıp yaparak
Bir asansöre takılır
Bizim barem merdiveni
Yüz elli yılda çıkılır.

Eller ne yaparsa yapsın
Biz işimize dalarız
Bal tutan parmak yalarsa
Biz de mürekkep yalarız.

Her konuya tat veririz
Adsızlara ad veririz
Bir gün küçüklere, bir gün
Büyüklere not veririz.

Biliriz ki öğretmenliği kutsal kılan mesleğin yapısındaki fedakarlık ve özveridir. Şair bu değerleri duru ve esprili bir dille şahane anlatmış.

📚 Öğretmen / Feyzi Halıcı

Bir yolun başındasın, en güzel, en ideal
Bu kutsal yolculuğa ne olur beni de al.

O ki bir öğrenciyim henüz yedi yaşında
Bir elimde tebeşir, kara tahta başında.

Yüreğimde bilime karşı candan bir uyum
Bir sınırsız istekle nasıl da dopdoluyum.

Gözüm yansır yılların tatlı hatırasında
Bu oturan ben miyim, bir okul sırasında?

Zaman bir bengi-sudur, öylesine akıp giden
Çalıyor bir günaydın gibi ziller yeniden.

Bir sevgiyi paylaşır, aynı ses, aynı soluk
Bu kaçıncı özleyiş, bu kaçıncı yolculuk?

Bir okul bahçesinde düş gibi bugün, yarın
Cıvıl cıvıl sesleri taşacak çocukların.

Nasıl da yeşerecek, hayatı saran büyü
Birlikte duyacağız o doyumsuz türküyü.

Sen de yaşayacaksın bu aşkı destan destan
Bilimle yücelecek elbette güzel vatan.

İnsan bir fidan gibi hergün biraz daha gür
Öğretmen sevgisiyle sonsuza doğru büyür.

Yürü aydınlıklara gözlerin buğu buğu
Gelecek kuşaklara taşı bu mutluluğu.

Bir yolun başındasın, en güzel, en ideal
Bu kutsal yolculuğa ne olur beni de al.

Şair ülkemizin geleceğini inşaa eden eğitim ordusunun ne denli güçlü ve dirayetli olduğunu ve bir ülkenin onların eliyle şekil alacağını bu şiirle çok güzel anlatır.

📚 Çocuk ve Öğretmen / Seyyit Nezir

Ayrılıyor işte kasabadan
Elinde bavul, gönlünde dinmez bir yara
Hep acıyacak parmakları, gözleri yaşarıcak
Tozlu fotoğraflara
Hele bir tanesi, yüzü çıban içindeki çocuğun
Hayatının en büyük iyiliğini
Tandır ekmeğini verirkenki yüzü
O yüzü hep taşıyacak avuçlarında
Ve dudaklarında ona dair bir acı mısra
Selam söyle bizden, iyi söyle
İstanbul'lu gül yüzlü çocuklara.

Nezir bu güzel şiirinde yetişen bir fidanın geleceğin ormanlarına dönüşmesi gibi bir bireyi yetiştirmenin bir ülke geleceği içi ne kadar önemli olduğunu anlatır.