Adını Sen Koy

Bir ses, gıyabında

Sıkışıp kalmışlığın ötesinden düşen o meftun yalnızlığa

Yok artık

Öyle deli sevmeler

Yürürken çürük çarık çakıl taşlarına

Fasıl zamanı kadar kısa ömrün

Hicaz öyküsüne yaslanıp

Ağlamak yok ve içmek nahoş bir aşkın şerefine

Yolmak belki

Son kır çiçeğini sökerken toprağından

İliştirip kokusunu günaha dair

Hesaplaşmak

Dünden önce

Yarından yakın kadar kısa

Son melek ölene dek

İçimden kandilleri üfleyen

Karanlık bir mizahın tebessümlerine öykünerek, gülmek

Kirletip

İki ucunu saf bir değneğin

Yaslanıp kadere yürümek öylece

Cambaz misali

Salınıp söğüt ağaçlarında

Gidişin adını sen koy

Diler ezanla üfle kulağıma

Diler bir duble hüzün

Kaçak bir masalın bitişi kadar kısa

Hiç söylenmemiş ninni kadar mavi iliştir boş bir kundağa

Sadece

Bir ses,gıyabında

Sıkışıp kalmışlığın ötesinden düşen o meftun yalnızlığa...