Bir Resme Bir Şiir - 28 / Antika Radyo

Maviden griye dönmüştü bulutlar

Kükredi birden tabiat ana

Dışarı da kırk ikindi yağmurları

Camları öpüp geçerken

Titredi ruhum,

Yokluğunda üşüdüm sen yoktun kollarında

Kaybolsa da gri bulutların ardına güneş

Vakit akşama henüz çok erken...

Odanın sol köşesinde borusu delik soba

Üzerinde isli bir demlik.

Bir çay içimi gelsen buda yeterdi şimdilik

Bir ayağı kırık tahta masanın ucuna iliştirilmiş

Dedemden miras kalan

Anteni kırık antika tahta radyoda

Hüzzam makamı bir şarkı

Nasılda içli içli haykırıyor Müzeyyen abla

//Dönülmez akşamın ufkundayım vakit çok geç

Bu son fasıldır ey ömrüm nasıl geçersen geç//

Akrep yelkovanın peşinden hızla koşarken

Karalara bürünmüş renkli perdelerin

Siyah beyaz gülleri

Seyre dururum bir siyah beyaz gülleri

Birde

Arada bir tül perdemin ardından doğup kaybolan ay'ı.

Gece haylaz, gece serseri,

Gece serkeş, gece berduş

Destursuz kurar bağrıma yağlı urganlı darağacını

Yokluğunun acısına dirense de sol yanım

Ruhuma tesir eder bitmeyen sancıları...

Sızım sızım sızlarken bir avuç yüreğim

Uyur ile uyanık düş yorgunu bedenim

Uykuya teslim olur kan çanağı gözlerim.

Bakır sarısı saçlarımda dolaşan bir el

Dudaklarımda sıcak bir busenin tadı ile

Galipten gelen bir ses!

İşte geldim sonunda çok mu beklettim sevdiğim?

Minik bir serçe gibi çırpınırken yüreğim

Sana doğru uzanan ellerim düşe kalır boşlukta.

Antika radyoda yeni bir ses

Yeni bir şarkı.

/Yıldızlara baktırdım fallarda çıkmıyorsun

Seni görmem imkansız rüyalarım olmasa/