Bir Resme Bir Şiir - 29 / Savaşın Çocukları

Dört yanı kan kokuyor yokluk ise cabası

Suçlarını bilmiyor savaşın çocukları

Sıcak bir aş görmüyor sırtında yok abası

Boşuna yaş silmiyor savaşın çocukları

Kiminin sağ bacağı kiminse sol kolu

Şarapnele yapışmış gözleri keder dolu

Zalimlerin elinde çizilmiş kader yolu

Huzur ile dolmuyor savaşın çocukları

Tahtadan bacağına ana gibi sarılmış

Acıyarak bakana yüreğinden kırılmış

Konuşmuyor dilleri kaderine darılmış

Neşe ile gülmüyor savaşın çocukları

Yerle yeksan edilmiş evlerinde baca yok

Anaları dul kalmış başlarında koca yok

Okul yüzü görmüyor sınıfında hoca yok

Derslerine gelmiyor savaşın çocukları

Küçücük bedenlere ağır yükler yüklenmiş

Bitmeyen dertlerine yüzlerce dert eklenmiş

Kimisi darbe görmüş kimisi iteklenmiş

Zevkle ekmek bölmüyor savaşın çocukları

Bu dünyada gülmesin kaderimi yazanlar

Cennet yüzü görmesin huzurumu bozanlar

Yaşar iken dünyada bize mezar kazanlar

Ahdan geri kalmıyor savaşın çocukları

Atlas libas içinde giydirip de kuşatsan

Camdan saraya katsan paşa gibi yaşatsan

Sevdiği oyuncakla çevresini donatsan

Yaşamdan zevk almıyor savaşın çocukları

Feryadları eritir başı yüce dağları

Barut altında geçer süt kokulu çağları

Özürlü yaşayacak geri kalan sağları

Sürünüyor ölmüyor savaşın çocukları

704... 17.08.2012