Bir Resme Bir Şiir - 3 / Gel de Beni Al Anne

Gün kızıla boyandı geceye gelin gider

Karanlıkta zor olur görünmez ki yol anne

Düşünmez misin beni yavrum Pelin ne eder

Bıraktığın yerdeyim gel de beni al anne

Yoldan gelip geçenler bana garip bakıyor

Manasız soruları çok canımı sıkıyor

Utancımdan gözümden kanlı yaşlar akıyor

Bıraktığın yerdeyim gel de beni al anne

Annen nerde dediler bir cevap veremedim

Bakındım etrafıma ben seni göremedim

Saçlarımda dağıldı toplayıp öremedim

Bıraktığın yerdeyim gel de beni al anne

Diyemedim onlara annemin işi varmış

Çalışmak zorundaymış elimiz biraz darmış

Üç beş kuruş kazansa bu günlük büyük kârmış

Bıraktığın yerdeyim gel de beni al anne

Sen o koca camları çabuk silmiyor musun

Bitmedi mi işlerin hala gelmiyor musun

Sensiz çok korktuğumu sanki bilmiyor musun

Bıraktığın yerdeyim gel de beni al anne

Sabah işe gidenler hep evine dönüyor

Caddeler kararıyor ışıklarda sönüyor

Karnımda çok acıktı başım yine dönüyor

Bıraktığın yerdeyim gel de beni al anne

Bir daha gitme nolur bırak babam çalışsın

Eve ekmek almaya birazda o alışsın

Ayrılmasın yavrular ana kızla buluşsun

Bıraktığın yerdeyim gel de beni al anne

Sitemizde resim ekleme şansımız olmadığı için şiire ilham veren resmi ne yazık ki ekliyemiyorum arkadaşlar

Alın yazımız kızım, şehirde hizmetçilik,

Baban da çalışıyor, sırtında hurda taşır.

Bizim kaderimizdir, inançla ümmeçilik.

Yan çizecek olursak, ağa kamçıyla kaşır.

Adım annedir benim, doğurmaktan dolayı,

Sen de büyüdüğünde,aynı işi yaparsın.

Memur olmak istesek, kim olur bize dayı

Yaşın ilerledikçe, yaş yollara saparsın

Safiye'nin kalemi, dert verir ekmek vermez,

Kendisi de ırgattır, beylerin kapısında.

Ağlayan fakirlerin, yüzüne bak hiç gülmez

Çürük tuğlalar vardır, virane yapısında. Mustafa Özçiçek