Bir Varmış Bir Yok Olmuş

Sus

İçim kırılganken, henüz düşürmeden sofraya üzüm tortusunu

Uykumu çalan gözlerim

Şarkımı gömüyorum

Umuda düşen

Zelzelenin artçıları sallarken beşik gibi şafağı

Nihavent bir masal anlatıyorum çekirgelere

Bir varmış zeytin karası düşler

Bir yok olmuş

Gece gamzelerini gömerken, garipler mezarlığına

İlahi sesleri susturuyor

Karanlık iniltileri

Keşke

Kulakları sağır eden şehir gürültülerinde kaybolsaydım

Kör olaydım poyrazın kıyametinde keşke

Düşmezdim

Fay aralıklarına şaşkınlığın

Acıtmazdım yürek yırttıklarını

Issızlığım

Gölgemdi oysa

İklime saklanan güz misali

Dökülürken ömrüm

Biriktirip ihanetleri

Heybemde ağırlaşan vahametim

Ve inkârım

Yine ayaza

Ayak sürüyorum...