Sona

aynı sokaklardan geçiyoruz

eksiltip on yılları

vurunca topuklarımız arnavut kaldırımlarına

asfalt olup eriyoruz

tozlu kalıyor ruganlarımız her ölünün ardından varınca

viran mezarlıklara

selamımız acıyor musallada

ne çok kalabalık oluyoruz mezar taşlarını sayınca

azalıyoruz çığırtkanlar salalara dalınca

kirpiklerimizde donuyor

gözyaşlarımız

hikayeler doluyor parşömenlere

ahmet amca mustafa abi annesi hayriye abla

ne çok gülmüşüz şimdi ağladıklarımızla

ne çok sallamışız hıdrellez iplerini

ne çok atlamışız ateşte entarilerimizi yaka yaka

ne çok kurulmuş denize sofralar

karpuzlar çatlamış

kavunlar yarılmış

rakılar beyazlamış

şerefe vurulmuş dömbelekler

kavak yelleri esmiş rüzgâr üzerine

sevdalanmış bir üst sokağın çiçeği

alt sokağın terleyen bıyıklarına

toy sandalyeleri kurulmuş lohusa yataklarına

allı morlu bindallılar sarılmış pembe memelere

gelinler utanmış son çingene ezgilerinde

aynı sokaktan geçiyoruz

eksiltip kaldırımları

asfalt olup eriyoruz

velespitler sürüyoruz

sona bir daha

başa daha da...