Gönül Köşkümün Sermayesi Yalnızlık
bir dirhem mutluluğun gölgesinde
kuru yaprak misali savruldum
her tatlı telaşın sığıntısı kalbim
ve her cilvenin boyalı aynasıyım
devir döndü teccel tüccel misali
güzel yüzler tutuşturur maskeyi
ardından da yapıştırır fiskeyi
saf çocuk gibi tutuşunca haylazlık
insan hep öyle kalmak istiyor kirsiz
sakalları bitmemiş toraman serden
mutlu sözler görsün istiyor köşkünde
bir paranın ucuna kilitlenmiş namus
vefa kuyularına kıran girmiş tümden
gölgelenmiş dürüstlük enayilik olmuş
diyelim ki bulaştım sevda masallarına
Mecnun köyneğinde çektim Leyla çilesi
saracak merhem kaldı mı sermayede
neden satılık ilanları asıldı aşklara
alıcılar hep kumbarası şişkinler
sevdaya emek hangi nasırlı elde
bir çırpıda talanken mabetler
artık bakmayacağım sevdanın yüzüne
alırken beyaz düşlerimi benden
başaklarıma çiyler düşerken
güneşte yakmayacağım gülüşlerimi
köşküme girmeyecek kara sinekler
kirlenmeyecek emek dolu bakışlar
ucu telli beyazlıklar atacağım umuda
09.01.2009
kör kuyularda kaldı benim muradım öyle kirlendi ki aşklar artık umutlarım
yosun tuttu deniz kızı eftalyanın inci tanelerinde namuslu bir balıkçı düşünde