İşte Böyle Birşey

Bu da ne böyle Allah'ım

Aşk mı, sevgi mi bu

Yoksa kara sevda mı

Hayır, hayır hiçbiri değil

Bu hepsinden de öte bir şey

Ama ismi yok bunun

Öyle iki gönül ki bizdeki

Çelik halatlarla kenetlenmiş birbirine

Gözlerimiz mühürlenmiş

Kulaklarımız ise o ilâhi gibi dinlediğimiz

Ruhumuzu ferahlatan

Sinir, stres, ne varsa unutturan

Akıllarımızda yalnızca birbirimizi canlandıran

Kalplerimizden gelen bu duygu şifrelerinden başka

Hiçbir şeyi duymaz olmuş

Özlem gelmiş aklımıza

Koşa koşa kaleme sarılmışız

Edebiyatımız buluşma noktamız olmuş

Duygu şifreleriyle tutuşmuşuz el ele

Duygu şifreleriyle öpüşmüşüz

Yazılarla anlatmışız nasıl sevdiğimizi

Şiirlerle açmışız tüm dertlerimizi

Kalem tutan eller, hisseden gönüller

Kader bu ya, bulmuşuz birbirimizi

Miladımız da böyle değil miydi

Kelimelerdeki gizli anlamlardan aldık elektriği

Neler olduğunu bile anlayamadan

Bir anda oluverdi hepsi

İşte İstanbul, işte böyle bir şey bizimkisi

Güvendim, sana haykırdım içimden geçeni

Sırrımdır bu, sakın söyleme kimselere

Meleğim beni zaten duyar da

Aman diyeyim, bilmesin gerisi

İşte İstanbul, işte böyle bir şey bizimkisi