Ölmez ki Hiç Nefesini Soluyan

İnce parmaklarıyla okşayıp tarardı saçları,

Öyle yumuşak, tatlı, çekici bal sözleri vardı,

Çok zordu, görmediği aşkıma ikna etmek,

Şaheser üsluplar dener, hep beni kovardı...

Heyecan uyandırma hali, derin fizikse onda,

Her an hakkı zikreden, kullar gibi anarım,

İnsanlar üzerinde etkiler meydana getirirken,

Ulaşılmayan yüce dağdır, bu halime yanarım...

Etkiye - güdüye teslim olmamak kaçınılmaz,

Gördüm güzellikler isteyip peşinden gideni,

Nazarla yapıtlarına göz etmemek mümkün mü,

O dudak var ya, o gamze, besbelli aşkın nedeni...

Baldan, tuzdan anlayanlar bilir hayatın tadını,

Yaşamın, boğuk, uyuşuk havasını tatlılaştırıyor,

İnsan kendine göre yeni tatlar alır, havası bulur,

Eskimezliği buradandır, kendini farklılaştırıyor...

Merak ederim, onca veballe, gece nasıl yatıyor,

Göze alamazdı bu kadarı, biraz aşka sarılmalı,

Çaresizlikle kuşatılmış insanların suçu nedir,

Hep kendinde tutmayıp, güzellikten sıyrılmalı...

Aşkta ölümsüzlüğü yakalaya bilen anlar, bilir,

Onu gören düşer aşka gece-gündüz zikreyler,

Öğrendim öğreneceğimi, aşkının yıllarından ,

Cemali sade yakmaz ki, düşündürür, fikreyler...

Arı gibi çiçekleri gezdim bu tadı hiç bulamadım,

Ondaki al dudağı gibi, var mıdır kuyruksallayan,

Ölümsüzlük saçıyor, her bir nefes alıp verişinde,

Şu fani dünyada, ölmez ki hiç, nefesini soluyan!..

Veysel Kime ne

Sevda Şairi

(Kemal Yenice)