Ölümüm

Pus çökmüş dağlara zifir karanlık

Kuzgunlar göklerde cirit atıyor

Elleri cebinde dudakta ıslık

Gölgem gölgesine düşmüş batıyor


Tüm yolları kesmiş kirli çakallar

Hayaller önümde bana el sallar

Rüzgarla dertleşen o kırık dallar

Dünümü bugüne sorgulatıyor


Ben suskunum yine gökyüzü gibi

Giden sevgilinin son sözü gibi

Ölmüşüm ölünün kalp gözü gibi

Zaman ki zamanı duraklatıyor


Beton bir zeminde sessiz kadavram

İçimde delinmiş kanarken yaram

Sönmüş tabağında en son sigaram

Gönlüm ‘Bu son uyku’ demiş yatıyor


Yıldızlar çok yakın kesilmiş her ses

Paramparça olmuş o etten kafes

Ruhumu okşarken garip son nefes

O ... Bana yokluktan el uzatıyor


Gitmek vakti gelmiş çağrı yüceden

Artık hiç farkım yok bildim cüceden

Meğerse yazılmış her şey önceden

Sesler sessizliğe bak anlatıyor


Ahmet Demir

Yorumlar (1)