Sihr-i Helâl

Eyvan-ı kâhımda bir dilber durur

Gözlerinde sevda, her sözü sürûr

Süzüyor semâyı, yok zerre fütur

Elif gibi durmuş, masum bir gurur

Vahdetime son ver, gel gayrı Handan

Akmaz gözümden yaş, öyle ki nihan

Cennet şelâlesi olsun asuman

Zülâli tatsın da lâl olsun zeban

Ser-tâ-pâ sem dolmuş gönlüm hicr ile

Dîde-i hunbardır gözler eşk ile

Safvet-i cîd-i yâr muhrik leb ile

Bu sihr-i helâlim mâtûf şem ile

Sözlük:

eyvan: büyük salon, sundurma

kâh: köşk

fütur: gam, keder

vahdet: yalnızlık

zeban: dil

ser-tâ-pâ: baştan ayağa (baştan aşağıya)

dîde-i hunbar: kan ağlayan göz

safvet: arılık, duruluk

cîd: gerdan, boyun

sihr-i helâl: ŞİİR

mâtûf: atfedilmiş, yönlendirilmiş

şem: ışık