Söyleme Ahvalimi

Aylar sonra yeniden işte yine buradayım

Beni bir sen anlarsın biliyorum manolya

Soldu umut güllerim inan ki çok zordayım

Utancımdan yaşımı siliyorum manolya

Deme ki şimdi bana ne diye geliyorsun

Her gelişinde sarı gül gibi soluyorsun

Sen şahitsin aşkıma her şeyi biliyorsun

Senin gölgende huzur buluyorum manolya

Sözümde riya yoktu boş yere avutmadım

Resim çeken garsonu yalanla uyutmadım

İçtiğim o kahvenin tadını unutmadım

Düşündükçe bir garip oluyorum manolya

Dili olsa konuşsa kaldırımda ki taşlar

Aşkımı anlatmaya ta o geceden başlar

Yaprağından damlardı inan ki billur yaşlar

Bak yine geçmişime dalıyorum manolya

Ürkektik ikimizde saatlerce bekleştik

Gün kızıla boyandı ağır ağır yaklaştık

İlk kez sarıldık o gün kumru gibi koklaştık

Maziyi yâd ettikçe doluyorum manolya

Sanki yeni doğmuştuk tüm dertleri unuttuk

Yılların yarasını bir buseyle kuruttuk

Banklarda sabahladık yıldızlardan fal tuttuk

Söz dinlemiyor yaşlar salıyorum manolya

Yerde yatan sarhoşa dokunup kaldırmadık

Havlayan köpeklere taş atıp saldırmadık

Sabaha dek öpüştük kimseye aldırmadık

Düşündükçe taş olup kalıyorum manolya

İnanmıştım ben ona geçmişini sormadım

Hayır bildim her şeyi inan şerre yormadım

Karşı gelmedim ona bir gün cephe kurmadım

Mükâfatını şimdi alıyorum manolya

Kıblemsin benim dedim yürekte secde ettim

Bin kere kırdı beni ne git dedim ne gittim

Sırtımdan vurdu beni yıkıldım o an bittim

Her gün bak biraz daha soluyorum manolya

Bir gün olur sevdiğim tam karşında durursa

Dalar kara gözleri boş hayaller kurarsa

Olur ya hani bir an beni sana sorarsa

Söyleme ahvalimi ölüyorum manolya

İstemem bir gün onu keder elem bulmasın

Her zaman çok sevilsin yarı yolda kalmasın

Dilerim onun sonu benim gibi olmasın

Ömür boyu saadet diliyorum manolya

----------------------------------------------------------

Dost yüreklerden nağmeler

Manolya senin gölgen, cananı hatırlatır,

Hep gölgende dinlendim, olunca büyük yatır.

Yağmursuz damlıyordu,yaprağından göz yaşım

Hainin biri vurdu, bedenime kör satır.

Kimsesi yok onların, manolyalar da yetim.

Madde elinde kaldı, aşk denilen tüketim.

Manolya dile gelip,söylese de dinlesen

Erimeye başlarlar, kemiklerinle. etim.... Mustafa Özçiçek

baharın müjdesinde sevda gibi ak narin

aç sinemde bu bahar çiçek koksun manolyam

sol yanımda kokundan sal hele derin derin

aldığım her nefeste muştu ol sen manolyam

esmesin rüzgar sana kırılmasın dalların

senin ismini söyler baktığım tüm falların

derin sevda selleri düştüğümüz yolların

cılga patika şose hepsinde sen manolyam....Ahmet Bogüm