Taş Sektirmece

Bir toz bulutunun ötesindeydi kaderim

Göremeyecek gözlerimle yolumu çizemezdim

Ben de bekledim

Şanssızlığın da kader olduğunu anladığım zaman

Taş kesildim

Beni insan yapan her şeyden vazgeçip

Bir taş gibi yemyeşil çimenlerin üzerine serildim

Bu yeni varlığım tuhaf bir şekilde iyi hissettirmişti beni

Sanki dünyaya taş olmak için gelmiştim

Öylesine kımıltısız

Öylesine sessiz

Öylesine huzurlu

Toprağın üzerinde duruyordum ki

Saatler geçti

Günler geceler

Mevsimler geçti üzerimden

Ben hiçbirine aldırış etmemenin coşkusuyla

-Tam da bir taşa yakışırcasına-

Kılımı bile kıpırdatmadım

Taş olmanın faydaları da vardı

Etrafımda olanları sadece izlemeyi

Neticeye varma zorunluluğu duymadan sorgulamayı

Hislere boğulmadan yaşamayı öğrendim

Düşündüm de ne de iyi yapmıştım taş kesilmekle

Üzerimden ağır bir yük kalkmıştı genel algıların tersine

-Oh be-

Ağırlaşırken hafiflemek de varmış dedim dünya üzerinde

Zorlukları da olmadı değil bu yeni varlığımın

Üzerimde çiftleşen haşereler

Beni oyuncak sanan çok ayaklılarla sarmalandım

Bazen de bir dilek için üç defa sekmemi bekleyen yarım akıllılarla keşisti yolum

Suya gömülürken hallerine güldüm

Aşımdım rüzgarlarla yağmurlarla

Ferimden yel derimden sel gitse de büyük bir olgunlukla karşıladım

-Mutluydum işte be anlayın-

Biliyorum düzeni bozmamak adına eski varlığıma geri dönmem lazım

Diğer taşlar bu durumdan oldukça tedirgin

Tüm insanlık bana özenir de başlarına taş yağar diye korkuyorlar farkındayım

Zaten söz verdim onlara da kaderime karşı gelmeyeceğim

Ama biraz daha zamana ihtiyacım olacak

Çünkü

Nereye gideceğimi görmek için

Tanrı’nın insanları terk ederken ardında bıraktığı toz bulutunun dinmesini beklemek zorundayım

Sözüm sözdür inanın

Eğer sözümden dönersem taş olayım