Yağma

yağma

zifir olmuş her yan

o yol çirkefe bulaşmış, kaldırımlar fahişe artığı zaman

başka iklimlere dökül nisan

adını kirleten şu topraklardan bas git

mavi gözleri ıslat

varsın ağlıyor desinler

desinler ki kara mevsimin çocuğu geldi

çamaşır teknesinde yıkasınlar saçlarını, servi sabunlarıyla

varsın düşsün gözlerine köpük sancıları

son kez ağlarsın belki kaynar sularda gusül alırken omuzların

kıyama dururken son kez

musalla önünde

kıblesi meçhul rükûda silerken hafızanı

tanrı saçlarını okşarken sen eğilince loş bir mabede

ilahiler susmaya başlayınca

ve kandilleri sönerken o taş duvarların

duanı bitirirsin

cenneti kovalar içindeki feveran

cehennem ateşiyle kucaklaşırsın

günahı inkar etmeden

ve yanarsın sırat iplerini koparıp

ebabile kulaklarını tıkayıp....