Sebk-i Hindî

Sebk-i Hindî, ince ve uzak hayallere, yoğun anlam katmanlarına ve alışılmadık çağrışımlara dayanan, 16. ve 17. yüzyıllarda Hindistan'daki Babür sarayına giden Fars şairleri arasında gelişen şiir üslubudur.

• Özellikleri: Şair bilinen mazmunları beklenmedik ilgilerle yeniden kurar; anlam yoğunlaştıkça şiir kapalılaşır, tasavvufi ve felsefi düşünceler öne çıkar.
• Fars şiirinde: Örfî, Feyzî, Sâib-i Tebrîzî ve Bîdil bu üslubun tanınmış adlarıdır.
• Türk şiirinde: Fehîm-i Kadîm, Nâilî ve Neşâtî 17. yüzyılda bu üslubun önde gelen temsilcileridir; Şeyh Gâlib 18. yüzyılın sonunda onun son büyük örneklerini verir.
• Öbür adı: Bazı araştırmacılar bu tarzı Safevî başkentine bağlayarak İsfahan üslubu diye anar.

Arapça sebk (ilk anlamı maden eritip kalıba dökme, Farsçada üslup) ve Hindî (Hint'e ait) sözcüklerinden kurulan Farsça tamlama.

• Mazmun: Kuşaklar boyu kullanılarak kalıplaşmış imge ve çağrışımlar; sebk-i Hindî şairleri bunları yeni ilgilerle tazeler.
• Kapalılık: Okurdan çaba isteyen, ilk okumada kendini vermeyen anlatım; sebk-i Hindî şiirinin en belirgin sonucu.
• Divan edebiyatı: Bu üslubun 17. yüzyıldan başlayarak etkili olduğu klasik şiir geleneği.