Seci

Seci, yazarın düzyazıya şiirdekine benzer bir ahenk katmak için birbirini izleyen cümle ya da söz öbeklerinin son seslerini uyuşturmasıdır.

• Müsecca nesir: Müsecca nesir, baştan sona bu uyaklı cümle sonlarıyla ilerleyen düzyazının adıdır.
• Kaynağı: Arap düzyazısında çok eski bir süstür; Türk düzyazısına Arap ve Fars inşa geleneği yoluyla girmiştir.
• Türk düzyazısında: Sinan Paşa'nın Tazarru-nâme'si secinin yoğun kullanıldığı süslü düzyazının bilinen örneklerindendir.

Arapça sec' sözcüğünden; ilk anlamı güvercinin aynı sesi yineleyerek ötmesidir.

• Murassa: Seciyi cümle sonundan bütün sözcüklere yayan, secinin en sıkı biçimi sayılan süs.
• İnşa: Secinin en çok kullanıldığı alan: münşîlerin sanat gösterdiği mektup ve belge dili.
• Nesir: Ölçüsüz söz; seci ona şiirden ödünç alınmış bir ses düzeni katar.