Servet-i Fünun edebiyatı

Servet-i Fünun edebiyatı, Türk şiirine ve romanına Batılı biçim ve teknikleri yerleştiren, adını çevresinde toplandığı dergiden alan ve 1896–1901 yılları arasında etkili olan edebî harekettir.

• Öbür adı: Edebiyat-ı Cedide (Yeni Edebiyat) diye de anılır.
• Toplanışı: Recaizade Ekrem'in desteğiyle Tevfik Fikret derginin edebiyat bölümünün başına geçince genç yazarlar bu dergide bir araya geldi.
• Temsilcileri: Şiirde Tevfik Fikret ve Cenap Şahabettin, romanda Halit Ziya Uşaklıgil ve Mehmet Rauf, öyküde Hüseyin Cahit ve Ahmet Hikmet öne çıkar.
• Özellikleri: Sanat için sanat ilkesi, Arapça ve Farsça sözcüklerle ağırlaşan bir dil, aruzun serbestleştirilmesi, sone gibi Batı biçimleri ve bireysel, karamsar konular bu edebiyatın belirgin yanlarıdır.
• Dağılışı: 1901'de Hüseyin Cahit'in Fransızcadan çevirdiği “Edebiyat ve Hukuk” yazısı yüzünden dergi kapatılınca topluluk dağıldı.

• Tanzimat edebiyatı: Servet-i Fünun edebiyatından önce gelen, Batılılaşmayı edebiyata ilk taşıyan dönem.
• Fecr-i Âtî edebiyatı: Servet-i Fünun edebiyatının izinden giden, 1909'da kurulan genç yazarlar topluluğu.
• Sone: Topluluğun şairlerinin Fransız şiirinden alıp yaygınlaştırdığı on dört dizelik biçim.
• Dekadan: Topluluğun karşıtlarınca onlara yakıştırılan, “çöküş sanatçısı” anlamındaki suçlama.