Aşığın Hali

kim bile bile düşerdi ki bu hataya? ben delirmiş olmalıydım. bana şiirler yazdıran, yokluğunu hayal bile edemediğim, beni gerçek sevgi ve güvenin varlığına inandıran biri vardı hayatımda. artık her şeyi iki kişilik yaşıyordum. o mutluysa, mutluluğum yoksul birinin piyango tutturduğunda hissettiğiyle aynı seviyede oluyordu. üzgünse kederim meydan okuyordu ruhuma. canı yansa toprağın altına giriyordum. yerin yedi kat altında onun canı yandı diye azap çektiriyordum kendime. bu kadar aşk zehirlemez mi insanı? tabi zehirler. gözü ne dünya ne para pul görür. görmek istediği tek bir şey vardır aşığın; sevdiğinin bakmaya doyamadığı gözleri...