Yolun Hikayesi

Her yol kendi hikayesini yazar...biz sadece yolun hikayesinde yazılan bir isimden ibaret kalırız bazen.

Uzayıp giden şeritleri takip ederken ayaklarım, daha o zamanlar icat edilmemişken dönen tekerler, tozu dumana katarken atlar...ben işte o zamandan beridir yürüyor gibiydim.

Asla bitiremediğim bir yolculukta boyumdan büyük meydan okumalarla sınarken acizliğim, ilk büyük dersimi topraktan almıştım. Kokusunu ciğerlerime yerleştirmek ister gibi "önce tozumu yutmalısın" demişti bana.

Yuttum...hem tozu, hem acizliğimi. Çünkü giden hiçkimseyi geri getiremedim.

Paspasa döndü ciğerlerim, ben o ciğerlerimle kimseye hoşgeldin diyemedim. Işte vedalarla olan vazgeçilmez bağım da o zaman başladı.

Ben o günden sonra gidenlerin ardından sadece daha da kirlendim.

Zaman geçti, tekerler döndü, tozu da kalmadı yolların. Işıltılı bir oyun alanı gibi daha da cezbetti gitmeleri. Sanki yollar gitmek içindi.Toz yutmadım belki o günden sonra ama yol kenarında buruşturulup atılmış hikayeler daha da hızlı birikti kucağımda. Ben hepsine ağladım. Ben hepsine, benden gitmiş gibi ağladım sonunda.

Sordum, bu yollar hep gitmek için miydi. Yok muydu bunun geri getireni...

Işıklar yandı birden, sanki cevabı bekleme der gibi.

Sustum, hem de öyle bir sustum ki; yıldızlar bile terk edip gitti gökyüzünü.

Işte o günden beri dindirmedi hiçbir kucaklama içimdeki terk etmeleri.

İçim boştu, sanki boşalttılar yavaş yavaş içimi. Tozu dumana katmak yasaktı artık. Gitmeleri rahatsız etmek istemiyorlardı belli ki. Işte bu yüzden atları vurdular birer birer...ama yazık ettiler atlara. Boşuna kıydılar onlara. Tozu dumana katan onlar değildi artık onlar değildi taşıyan gidenleri.

Atları vurdular...hem de bir hiç uğruna aslında hiçbir zaman onlar olmadı gitmelerin sebebi.

Köprüler yaptılar kocaman kocaman. Köprüler öyle dolup taştı ki gidişlerle, kapandı tüm geri gelmelerin çareleri. Bu yüzden hiçbir gelme, geri getiremedi gidenleri. Olan atlara oldu, sanki tek suç onlardaymış gibi.

Ben bir yol hikayesi yazmak istedim ama yolun geçmiş zamanında unutulmuş bir hikayeydim belli ki.

Olan atlara olmuştu sonunda bir de gelmelere belli ki. Çünkü hiçbir giden bir daha dönmedi geri.