Ünlü Şairlerden En Güzel Sonbahar Şiirleri
İşte geldi o en sevdiğimiz mevsim. Her yaprak sesi bize ilham olur ve her yağmur tanesi.
İnsan kendini neden hep özel hisseder ki sonbaharda. Bilinmez. Tek bildiğimiz sonbahar aslında insanın hiç susmayan iç sesi.
Sizler için en güzel sonbahar şiirlerinden ılık bir rüzgar esintisi...
🍂 Ölgün Doğa / Birhan Keskin
Bir anıyı bir şehre bağlayan
Hat üzerinde
Kendine kıvrılmış, kendine kurumuş
Yapraklar iyileşmez.
Ömür boş yere çıkılan bir yolculuğu anlatır
Yanlış bir yere uğramaktır sonbahar
Hışırdayan rüzgârdır
Yaprak hışırdamazUzun bir yol gibidir gözleri insanın
Gelip geçen bir şey iyileşmez
Bu gece bu hat üzerinde
İyileşen zamandır,
İnsan iyileşmez.Hadi ömrüm, geriye doğru tara kendini
İlerde bir şey yok, gördün
Yüzünü rüzgâra dön yeniden
İyileşen sen değilsin, zaman.Zayıf belleğim, sakar algılarla
Bir ömrü hatırlamak zordur kuşkusuz
Ömrüm, hey ömrüm
Seni hatırlamak için yolumu uzattım
Daha fazla zaman verdim kendime
Bu gece, bu orta yaş ovasında
Bu hat üzerinde
Bana bir tek söz söyle.
Şair, tıpkı doğanın zamanı geldiğinde yapraklarını döküp sonbahar yaşaması gibi insanın da günün birinde aynı sonbaharı yaşayacağını sarsıcı imgelerle anlatmış bize.
🍂 Sonbahar / Metin Altıok
Sonbahar -ki acının değişmez dipnotudur
Sesinin solgun göğünde
Küçük bir yıldızla bir harfi tutuşturur.
Savrulur her yana kavruk kelimelerle
Yüreğini acıyla buruşturur.
Bakışının pasıyla zırhlanan dünya,
Binlerce pıtrak yapıştırır yüzünün kumaşına
Sonbahar -ki doyumsuz bir aşkın sonudur.
Şairimiz bu şiirinde sonbaharın hüznünü çok güzel işlemiş. Bir son diye bakmış hem doğa hem de insan için.
🍂 Güz Gelmeden/ Ahmet Telli
Sırtında taşıdığın kıl heybe
Dağ rüzgârı ve lor peyniri
Gibi doluysa kır çiçekleriyle
Sesler türkülere dönecektir
Üzünçse ışıklı bir sevince
Dudaklarında özlem türküleri
Ve gözlerinin menevşesinde aşk
Çağıldıyorsa çavlanlar gibi
Usulca gir umudun menziline
Hüznü gerilerde bırak
Türküler paylaşılıyorsa eğer
Dağ rüzgârları paylaşılıyorsa
Sevinç de dahildir buna
Ve o zaman bütün bir yaşam
Paylaşılacak kadar güzeldir artık
Heybendeki kır çiçekleri
Bir yangındır güze doğru
Tutuşturur yüreğinde
Uzak özlemlerin külünü
Hiç beklemediğin bir anda
Güz gelip de yangın başlamadan
Tutmalısın doğanın yelesinden
Yüreğindeki seher yeli
Varmalıdır sabah olmadan
Gül bahçesine sevda hevengine.
İşte Telli'nin nahif anlatımı bu. Her ne kadar sonbahar dökse de yapraklarını her zaman umutlu kalmanın şiiri bu.
🍂 Sonbahar Düşünceleri / Ümit Yaşar Oğuzcan
Sonbahar geldi yağmurla beraber
Boynu bükük duruyor kasımpatı
Ölümü düşündürür oldu geceler
Yaz güneşinde bıraktık hayatı
İnsan böylede mahzun olurmuş meğer
Ansızın silindi renk saltanatı
Yaz güneşinde bıraktık hayatıUfuk yaslı, bahçeler kırık dökük
Geceler uzun, geceler korkulu
Ümitler savrulmada köpük köpük
Zamanı unutuyor insanoğlu
Dünya dediğimiz ne kadar küçük
Toprak endişeli, gökler buğulu
Zamanı unutuyor insanoğluÇiğ yağıyor, çiğ yağıyor camlara
Dualarla ağlamakta gökyüzü
Çıldırtıyor insanı bu manzara
Bu mevsim törpülüyor ömrümüzü
Selam gözü yaşlı hazin akşamlara
Artık düşünemez olduk gündüzü
Bu mevsim törpülüyor ömrümüzüBelli değil nasıl yaşadığımız
Boşuna dönüyor yel değirmeni
Düşünceler yorgun, hayaller yalnız
Bu mevsim, bu mevsim ağlatır beni
Mum aleviyle söndü varlığımız
Şu hava bambaşka, şu koku yeni
Bu mevsim, bu mevsim ağlatır beniNereye güzel kırlangıç nereye
Ölümlerden ölüm beğenmeye mi
Gel, sonsuza açılan pencereye
Birlikte dolaşalım şu alemi
Ve bir daha dönmeyelim geriye
Kırlangıcım, beni de götür e mi
Birlikte dolaşalım şu alemiSevinci gül yaprağında bıraktık
Badem dalında kaldı gençliğimiz
Aynaya korkulu gözlerle baktık
Şimdi ömrün lezzetinde değiliz
Yeter ki bitsin şu uzun karanlık
Yeter ki sukunet bulsun şu deniz
Şimdi ömrün lezzetinde değilizBir endişe var kalbin vuruşunda
Yere serildi alev gölgeler
Hayalin erişilmez yokuşunda
Sürüdü zamanı o dev gölgeler
Neden bu yas dağların duruşunda
Neden böyle perişan düşünceler
Sürüdü zamanı o dev gölgelerBinbir üzüntüyle ettik sabahı
Haber yolladık ümitsiz güneşe
Alıştık geceye, sevdik siyahı
Veda kalplerimizde yanan ateşe
Leylak dalında unuttuk günahı
Aşkı beraber götürdü menekşe
Veda kalplerimizde yanan ateşeBir keman çalınmada dokunaklı
Bir keman çalınmada hazin hazin
Nur yüzlü gelinler siyah duvaklı
Lezzeti kalmadı gençliğimizin
Toprağın altında bir alem saklı
Beklediği var şu hırçın denizin
Lezzeti kalmadı gençliğimizinKervansaray uzaklarda, yol uzun
Bütün kuvvetiyle esiyor rüzgar
Manası küçüldü artık sonsuzun
Bu mevsim, bu mevsim ilk ve sonbahar
Anladık geldiğini sonumuzun
Birbiri ardından çözüldü yıllar
Bu mevsim, bu mevsim ilk ve sonbahar.
Oğuzcan bu şiirinde bu hazan mevsiminin insanda bıraktığı izleri ince ince anlatmış bize.
🍂 Eylüldü / Cemal Süreya
Eylüldü
Dalından kopan yaprakların
Sararan yanlarına yazdım adını
Sahte bir gülüşten ibarettin oysa
Ve hiç bilmedin ellerimin soğuğunu.Eylüldü
Di’li geçmiş bir zamandı yaşadığımız
Adımlarımızın kısalığı bundandı
Bundandı gözlerimin durgunluğu.
Sarı sıcak cümlelerde sözün kadar yalan
Ellerin kadar ıssız,
Sen kadar zamansız molalar veriyordum
Ve çocuksu bir bencillikti hüznümüz.Eylüldü
İzlerini çizdiği zaman ansızın gidişin
Şimdi yoktu bi anlamı suskunluğun
Çırılçıplak kalakaldım sessizliğinin orta yerinde
Sonra sesime yankı vermeyen uçurumlar
Kıyısında yürüdüm bir zaman
En çok sesini aradım
Gözlerinse asılı bıraktığın yerdeydiler hâlâ
Gözlerini sildi zaman.Dedim ya
Eylüldü
Savruluşu bundandı kimsesizliğimizin.
Şair bu güzel şiirinde yine sonbaharın artık kaçınılmaz olduğunu insani değerlerle bağdaştırmış.
🍂 Güz / Gülten Akın
Güz geldi. Gözlerim karmakarışık. Körüm ben
Güz geldi. Bunu saçlarımın döküldüğünden
Derler ki yaylada doğmuşum, denizin ardında
İniştir, yokuştur, geçer dizlerimden.Gazel düştü. Derelere ay yarim
Kavga bitti. Silahını duvara as
Başladı ocağın krallığı ormana git
Baltanı al köşeden. Çocuklarımızı öp.Uçurtma salıvermiş göğe aşağıdakiler, havasıdır.
"Çocuklar aşağıdakileri okuyor. Ben körüm
Ne güzel kokuyor gazeteleri kitapları
İnsem bir koklasam kendileri nasıl"Ben burda bağlıyım ay Yarim
Körüm ve yaşlıyım otuz yaşında
Çocukları al, in aşağıya
Dileğimdir, onlar görsünlerGüz geldi, açıksın yarim yarim ben neyse
Ben körüm. Dereden öteyi bilmedim
Ama bilirim bir koca yaz çabaladığımız
Patatesin sana bir parça şayak etmediğini.Sor bakalım, adam diye kaydımız var mı?
Ben körüm, biz eski, çocukları yazdır
Patatesi alıcıya götür ver yirmi beşe
Eşeğine bin türkü söyle dönüşte.Dünyalık şeylere dünyanın parası gerek
Oysa topraktan çıkardın yirmi beş liracık
Kefenimizi al. Sabunu lifini unutma
Bir cennet ayırt hoca parasıyla birlikte.Bu güz öleceğim. Bütün işlerimi bitirdim
Derede yıkandım cevize tırmandım kuş ürküttüm
Kaçırdılar. On iki çocuk doğurdum bekledim gözlerim.
Oğlan everdim kız yetirdim, otuzuma vardım.Ağlama kız, deme incirim yar yar
Ben ağlamam dağlar taşlar ağlasın. Körüm
Çelimsizim, göğnüğüm, hastayım
Sebebolanları nerde bulayım
Adamdan içerli kuşlar ağlasın.
Akın her zaman farklı yazan kalem. Kadınların bir kadın ve insan olarak yaşadığı sorunları ve toplumsal çıkmazları bir sonbaharla iç içe aktarmış bize.
🍂 Ölü Bir Deniz Yıldızı / Edip Cansever
Ey sonbahar! ey düşsel yolculuk! seni
Dolaştım yaz sıcaklarında, bekledim
Duydum ki benim değildi artık, doğanın
Kalbiydi uçurumlar toplamı kalbim.De bana anlat bana öyleyse
Neden hatırlıyorum onu
O fırtına kuşunu gölgesini yere düşüren
Gittiydi geldiği yere, uzaklığına
Döner mi bir daha dönmez mi bilmem
Yüklenip yittiydi gözden onca çırpınışları
Ne sevinç bıraktıydı içimde, ne keder, ne acı
Bir sen kalmıştın sen, ey sonbahar ilimi,
Dörtnala gelen
Bir atın kalkışı gibi kalkıp da gözlerimden.Parlar ki şimdi arasıra geceleri
Diplerde, derinlerde, yalnızlığımda
Ölü bir deniz yıldızıdır mutluluk
O nedensiz mutluluk, olsa da olur olmasa da.
Cansever bu şiirinde, bazı şeyler son bulacak, koşup yorulacak insan demiş. Yoruldum demenin şiir hali. Ne güzel.
🍂 Acıyor / Turgut Uyar
Mutsuzlukdan söz etmek istiyorum
Dikey ve yatay mutsuzluktan
Mükemmel mutsuzluğundan insansoyunun
Sevgim acıyorBiz giz dolu bir şey yaşadık
Onlar da orada yaşadılar
Bir dağın çarpıklığını
Bir sevinç sanarakEn başta mutsuzluk elbet
Kasaba meyhanesi gibi
Kahkahası gün ışığına vurup da
Öteden beri yansımayan
Yani birinin solgun bir gülden kaptığı frengi
Öbürünün bir kadından aldığı verem
Bütün işhanlarının tarihçesi
Sevgim acıyorYazık sevgime diyor birisi
Güzel gözlü bir çocuğun bile
O kadar korunmuş bir yazı yoktu
Ne denmelidir bilemiyorum
Sevgim acıyor
Gemiler gene gelip gidiyor
Dağlar kararıp aydınlanacaklar
Ve o kadarTavrım bir çok şeyi bulup coşmaktır
Sonbahar geldi hüzün
İlkbahar geldi kara hüzün
Ey en akıllı kişisi dünyanın
Bazen yaz ortasında gündüzün
Sevgim acıyor
Kimi sevsem
Kim beni sevse.Eylül toparlandı gitti işte
Ekim filan da gider bu gidişle
Tarihe gömülen koca koca atlar
Tarihe gömülür o kadar.
Sevdayı bir mevsimle en güzel kim anlatır deseler Uyar derdim herhalde. İnsan her yanıyla acıyan bir canlı zaten.
🍂 Umut Yaprakları / Özdemir Asaf
Öyle bir ilkyaz ol ki korkut yaprakları,
Öyle bir son yaz ol ki tut yaprakları,
Sararıp dökülürken güz rüzgarlarında
Ardında savrulsunlar, unut yaprakları.
Sevinçlerinde onlar vardı, hüzünlerinde onlar
Seninle yeşerdiler, seninle soldular
Olsunlar senden sonra da umut yaprakları.
Şairimiz bu şiirinde yaşamın da tıpkı sonbaharın kışa dönmesi gibi yavaş yavaş bir sona doğru gitmiş olmasına rağmen umutla yaşama tutunma hissini bize aktarmış.
🍂 Akarsuya Bırakılan Mektup /
Hasan Hüseyin Korkmazgil
Gitme, sonbahar oluyorum, sonrası hiç
Ağaçlar bükmesinler n'olursun boyunlarını
Neden akşam oluyorum tren kalkınca
Kırlangıçlar birdenbire çekip gidince
Mendiller sallanınca neden tıkanıyorum
Öyle çok acımasız ki, öyle birdenbire ki
Az önceki çiçekler nasıl da diken diken
Gitme, sonbahar oluyorum, sonrası hiç.
O sularda çimdik, bitti; köprüleri geçtik, bitti
O elmanın tadı orda, o kuş çoktan öttü, bitti
Artık çocuk değiliz, susarak da bir şeyler diyebiliriz
Günler devlet alacağı, yıllar bir kadehçik buzlu rakı
Oyunlar oyuncaksı, oyuncaklar eski şarkı
Kavaklara oklu yürek çizip duran o çakı
Nerde şimdi, nerde şimdi, nerde o kan sarhoşluğu
Gitme, sonbahar oluyorum, sonrası hiç.
Şair sonbaharı nasıl da bir aşkın hasretine ve çıkış yolu bulamamış hüznüne yakıstırmış.