Sen Gidince Bu Şehri Daha Çok Sevdim

"Sensizligini sevdim bu şehrin...

Sessizliğini sevdim...

Sen terkettikten sonra...

Daha çok sevdim bu şehri."


Boş parklarını daha çok seviyorum

Senden sonra bu şehrin

Çimenler rengini bükmüş

Giderek siliniyor yeşillerinden

Ağaçların güçü tükenmiş

Tutamıyor yapraklarını düşerken

Yürüyorum...

Ayaklarımın altında, çığlıklarıyla can veriyor bedenleri

Ben...hiç acımıyorum.


( Bu arada hani beraber oturduğumuz o bank varya; artik kimseyle paylaşmıyorum;çünkü koparıp attım kökünden.)


Issız sokaklari daha çok seviyorum

Senden sonra bu şehrin

"İn", "Cin" ve "Ben" top oynuyoruz

Can(larını) kırıyoruz cam(ların)

Paramparça ediyor gecenin sessizliğini çığlıkları

Ama...artik ağlamiyorum


Terminallerini daha cok seviyorum

Senden sonra bu şehrin

Sevdiğini yolcu edenlerin gözyaşlarıyla eğleniyorum

Çay kaşığının, çay bardağını dövmesini dinliyorum

En katran karası demi ile övünürken,

Su girince içine, delikanlılığının titremesiyle keyifleniyorum

Kimsesizliğine sarılmış, bankta uyumaya çalışan birini görüyorum

Ama...üzerini örtmüyorum


Dedim ya sevgili

Sen terkettikten sonra daha çok sevdim bu şehri ben

Benim gibi içten içe ölürken

Yanliz kalmadığım için seviyorum

Giderek bana benzemesini izleyip

Sessizliğimizi paylaşıyorum.

Menekşe Ulcay

Yorumlar (1)