Sen Oluyordun


Bir bulut yağmur taşıyordu bir yerlere

Güneş kayanın dibindeki boşluğa elini uzatıyordu

Rüzgâr yine aynı şarkısını söylüyor

Ve deniz kıyıya misafir gibi gelip gitmekten usanmıyordu

Toprak çatlıyordu yeni bir yavru çiçek doğuruyordu

Gün bir mandalina gibi soyunuyordu

Sakindi dağlar, yılmadı konuşmamaktan yıllar yılı

Zamandan zaman bir ilikten geçer gibi geçiyordu

Her şey bir şey oluyordu tabiatta

Her şey kendiydi, kendiydi kendine ilk iş

Sorarken ben kendime “kendim” kim diye

Sonra bir kalp açılıyordu senin ruhundan bana

Sonra sen geliyordu

Tek sen oluyordun

Tek sen bunca işin arasında…

11 Aralık 2019 595 şiiri var.
Beğenenler (1)
Yorumlar