D/ar Ağacı

gülüşüm yok

gamzelerim olmadı hiçbir zaman 

yitik bir beklentinin

is kokulu tiskinçligi arasında 

arşınlayıp durdum buz gibi kaldırımları 


bağcıklarım düğümlüydü 

her düğüm başka bir günüme ölüm 

çözemediğim bir düğümün arasına saplanmış  tırnağımda  

sarkıp dururdu kırgın ümitlerim


avuçlarım kilitliydi hep benim

açamadım avuç içlerimi

canımı çok yaktıklarından beri 

dört tırnağımın saplanıp kestiği yerlerimden

kanayıp dururdu kimsesiz çığlıklarım


ah...şimdi

 

gül diyorsun ya bana

hani bir kere bile olsa gülümse

hayat

fotoğraf çekimi gibi poz verdirse bile adama

tek bir gülümseme ile 

d'ar ağacım yeşerebilir mi sence doyasıya...





(şiire ilham veren yazı için teşekkürler)

Menekşe Ulcay

Yorumlar (1)
  • Şiirdeki duygu yoğunluğu acı üstüne... Sitem var... Duyguyu geçirmedi mi bize? Geçirdi elbet. Ama eksik olan birşey var şaire! Şiir kelime çeşitlilii açısından fakir kalmış biraz. Tabi bu bana göre bir bakış açısı... Amaç beğcıyı dövmek değil üzüm yemek bilesiniz. Selam ve saygıyla. Yüreğinize sağlık.