Sersemlemiş Duygular

İçimde intihara meyilli hisler var

Varlığımdan düşmek istiyorlar

Bilseler de sahipsiz öleceklerini

Bilinmezi bildiklerine tercih ediyorlar

Karmakarışığım

Derin bir nefes alıp içime

Çözmek istiyorum bu karmaşayı

Ama

Kalbimde sanki ağır bir taş

Ne zaman harekete geçmeyi düşünsem

Başını göğsüme vura vura yeniden kanatıyor yaralarımı

Varlığındaki nefreti hissediyorum

Damarlarımı kesip kendi kanımla boğmak istiyor güzel anılarımı

Oysaki

Ellerime yokluğu öğretmek istememiştim

Avuçlarıma kazınmış o uzun ve ince çizgiyi tek başına yürümeyi de

Belki-lerle ya da belli-lerle örülmüş düşünceler arasında

Hayatı ıskalayan o zavallılardan olmayı da

Ama

Bir taş vardı sanki

-yine o taş-

Yollarımı yürürken sürekli cesaretimin içine kaçan

Ben kadere inat

Ne kadar silkelesem de kendimi

Elden bir şey gelmedi

Bir türlü içimden atamadım beni benden soğutan o hissi

Biliyorum

Gözlerime bir özür borcum var

Ellerime de bolca şefkat

Kendimi layık gördüğüm bu dünya asla görmemen gereken bir dünyaydı

Aynı anda hem cennet hem de cehennemi yaşarken

Bir bedenden filizlenmiş iki ayrı kişi gibi de yaşamamam gerekirdi

Düşünüyorum

Neyi

Nerede ve ne zaman farklı yapabilirdim diye

Milyon tane farklı senaryo çevirsem de kafamda

Hiçbir şey değişmiyor

Geç gelen pişmanlıklar erken gelen aptallıklardan daha iyi gelmiyor ki