Yüzyıllık Uykusuzluk

yüzyıllarca süren bu uykuyu

görkemli bir uyanışla bitirmesini bekleme gözlerimin

var oluşuma aykırı şekilde hapsolduğum bu esaret

bana güzellik katmadı bilesin

artık rüya göremediğimi farkettiğim zaman anladığım gibi

basit bir lanetle yıkanmamıştı ruhum

ve

asla kapanmayacak yaralar bırakmıştı bana yüzyıllarca süren bu zulüm

öyle bir esaretti ki bu

bir zindan bile değildi hapsolduğum yer

ne kilitli kapıları

ne ışığa hasret camları

ne de kanla sulanmış taştan duvarları vardı

sadece

kocaman

dipsiz

karanlık bir kuyuydu

kendi içimde yarattığım bir boşluktu hapsolduğum

ve ben

kendi karanlığımdan tabii ki kaçamazdım

keşkelerimin devamı olamadı bu yüzden

hep yarım kaldı laflarım

asla diye bir sözcük yaratılmamıştı sanki

hiçbir şeye karşı koyamadım

ve yine

çaresizce izlerken tekrar tekrar tüm yenilgilerimi

müdahale edebilecek bir durumda da asla olamadım

şimdi uyanışım sadece başka bir boyuttaki ölümüm ile eş değerken

ben anlamını yitirdiğim her şeyin ancak yasını tutabiliyorum

ve

uykusuzluğa dalmadan önce yaptığımın tersine

bir hiçin artığından başka bir şey olmadığımı efendice kabul ediyorum

hatta ve hatta

tüm gerçekliğimi cesurca kucaklıyorum

anlayacağın

kendimi hapsettiğim o kör kuyunun kendisiyim artık

ve

yüzyıllık bir uykusuzluğa bu sefer bilerek dalıyorum