Tozlu Duygular
affet
uzun süredir tozunu almadığım duygularım var
uzun süredir yüzleşmeye korktuğum yalanlarım
çarpık yanlarım var içimde birbirinden ürken
yalanlarla harcadığım paramparça yıllarım
bilmezsin
üzerime en son örttüğüm gökyüzünün güneşi yoktu
zifiri bir karanlığa mahkum edilmiş suskun yıldızları vardı
ninnisinden alıkonulmuş bulutlarla
umuda yasaklı rüyalara gebeydi benim uykularım
ama
olabildiğince benimdi
olabildiğince bendi işte
bilmem anlar mısın
kırgın
yoldan çıkmış
en hafif dürtüsel hareketle
arsızca yaşamaya sarılan
ve
her sarılışta yine eline yüzüne bulaştıran
sonra hep içine ağlayan
kısacası
bendi işte
öylece sokulup kaldığı karanlığı evi sanan
ruhuma yapışmış inanışlarımla donanmış benim saklı sıfatım
biliyorum hatalıyım
soru sormayı öyle çok sevdim ki
uzun zamandır cevapların anlamını unuttum
oysa
bir durup derin bir nefes alsaydım
belki
nihayet gözümde asılı bıraktığım o yaşı akıtacaktım
ama
yine
ama işte yine
yapamazdım
çünkü
ben kilitli kapılar ardında
anahtar deliğinden
gökyüzüne bakmaya çalışmakla çokça meşguldüm
şimdi yine arsız
ama bir o kadar da pişmanlık içindeyken
gözlerimi açıp
gözlerinin içine
hak ettiği gibi nasıl bakacağım
git desem de sana
aslında
kal demek istiyorum
bir umut işte
umuyorum sen de biliyorsundur
keşke
zaman doğru aksaydı
ve
ben söylemeden
sen beni anlasaydın
ama
üzgünüm
olabilecek en doğru veda cümlesi buydu
sonuçta
kendimi birden bire kendine geri getirip de
daha iyisini yapamazdım
onun için
ne kadar büyük bir istek olsa da
beni affetmem için sana yalvarıyorum
ben hala
anahtar deliğinden gökyüzünü görmeye çalışan bir deliyim
belki de
ama
unutma lütfen
seni çok seviyorum
bunu bil yeter
İnan bana
çünkü
ben bunu bilmen umuduyla
o zifiri karanlığa katlanıyorum