İçimizdeki Gerçeklik

Her ne kadar dünyanın görünen yüzü normalin dışındakileri kabul etmese de, biz insanlar sadece etten ve kemikten olan varlıklar değiliz. Ruhumuzu saran, aklımıza düşen, kalbimizi deşen olgular, duygular hakikâtler de biz insanlara dâir. Fakat dedim ya, dış dünyada olan biten her şey normallikten yana. Birisine sen bilinmeyen bir âlemden gelmiş gibisin, her yanın uzaklık kokuyor desen, sana tuhaf tuhaf bakar bununla da kalmaz sen iyi misin, istersen bir doktora git der. İşte bu yüzden insanları tanıdıkça, onların hayatlarına girdikçe yalnızlığa meylettim; onları hayatıma soktukça, onları dost bildikçe de yalnızlaştım. İnsanlara anlatamadığını şiirde, öyküde, romanda, denemede anlatıyorsun. Edebiyat bundan güzel, bundan değerli. Evet yalnızlığın oldum. Artık yalnızlığa aidim. Yalnızlaşınca, kendinden başka hiçbir canı taşımıyorsun. Ne münakaşa, dedikodu, çirkin söz duyuyorsun, ne kavga görüyorsun, ne de ihanet biliyorsun. Bırak, bu diyârdan göçene kadar da böyle olsun. Yüzlerce kirli, çıkarcı, sana bir faydası olmayan arkadaşın olacağına, bir başına yoluna devam etmek daha hâyırlıdır. Kimseler bilmesin seni, duymasın, görmesin ne çıkar. Seni Allah biliyor, duyuyor, görüyor yetmez mi? Tabii anlayabilene!